Θα κάνουμε κάποτε ό,τι ονειρευόμασταν Σεντόνια, πολλά σεντόνια Και παιδιά, γεννητούρια Ένα ένα τα μπουμπούκια των μωσαϊκών Σαν κεράσια πανσέληνα θα απλωθούμε Ένα γιγαντιαίο πεδίο σφυγμού μαζί και πόνου Που θα κινεί μηχανές Κι ύστερα θα πιάσουμε μια πούντα εκεί έξω στις μηχανές Μια κρυάδα απ’ τ’ αυτιά Θα κυκλωθούμε σαν πουκάμισα απ’ τα πλακάκια Σαν ζώα νεανικά θα στάζουμε Σταγόνα ο ένας πάνω στον άλλο Μην ξέροντας ποιος είναι ποιος Ανάρπαστοι και λιωμένοι! Σβησμένα φωτάκια στις λιτανείες ___ Χάρις Κοντού «Η Θηλή της Λήθης», εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2018 Η Χάρις Κοντού γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Σπούδασε ψυχολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το διδακτορικό της στην ψυχανάλυση στο University College του Λονδίνου. Παράλληλα, παρακολούθησε τα σεμινάρια ποίησης του ΕΚΕΒΙ με τον ποιητή Στρατή Πασχάλη. Εργάζεται ως ψυχολόγος σε ψυχιατρικά νοσοκομεία και, παράλληλα, ως σύμβουλος ψυχικής υγείας. Ποιητικές συλλογές: Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση (Γαβριηλίδης, 2012), η Θηλή της λήθης (Γαβριηλίδης, 2018), και Οι Καρδιές των ζώων (Ενύπνιο, 2022).