μας έβαλαν σε ομαδικό τάφο. - μη με ρωτάς πως βρεθήκαμε εκεί, μεγάλη ιστορία θα στην πω άλλη φορά – ήμασταν δώδεκα. σκεφτήκαμε πως κάποιος σπουδαίος ήταν ανάμεσα μας και μας έτυχε τέτοια μοίρα ή κάποιος που τα κόκαλά του τρίζουν και όρθια. ο Παντελής είπε να μπούμε στη σειρά, να το ψάξουμε το πράγμα. το κάναμε. μα δεν μπορού- σες να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος. όλοι γυμνοί. κοινός τόπος η τρύπα στο κεφάλι. σαν κυπαρίσσια χωρίς την κορυφή. κατά τ’ άλλα όμορφοι και ευθυτενείς. δε βρήκαμε άκρη. θα ζούσαμε όλοι μαζί στο λάκκο που ήταν για τρεις. «πρέπει να χωριστού με», είπε ο Παντελής, «έχουμε και γυναίκες μαζί». οι γυναίκες όντως δυσανασχετούσαμε με την εμφάνισή μας, που ακούστηκε γυναίκα χωρίς κεφάλι. χωρίς το χελιδόνι της να μουρμουρά και η ελιά κάτω απ’ τα μάτια. ο ίσκιος. ο ίσκιος. νερό. Νερό. ω .τι ντροπή για τα θηλυκά, οι άντρες βέβαια δεν έσκαγαν. ήξεραν πως η φωλιά τους είναι άθικτη. τότε ο Παντελής υποστήριξε την ιδέα ν’ αποκτήσει ο καθένας μας τον προσωπικό του χώρο. το προσωπικό μνήμα. με το προσωπικό του σταυρό. ίσως και ένα καντηλάκι. να, κάτι σαν μικρό δωμάτιο. Φάτνη. ένα φανταστικό χρονολόγιο. γενέθλια. επετείους. μνημόσυνα. και τέτοια. όπως τα παιδιά. έχουν το δικό τους φανταστικό σπίτι. τη δική τους φανταστική μνήμη-ιεραποστολή. δώδεκα μνήματα σ’ ένα λάκκο που ήταν για τρεις. ωραία δεν είναι; «τα μέτρα δεν βγαίνουν Παντελή» «θα στριμωχτούμε. οι γυναίκες προηγούνται», επέμενε. πιάσαμε δουλειά «τα σχέδια δεν βγαίνουν Παντελή!» ο Παντελής με πλησίασε. «Μάρω», είπε, «με συγχωρείς που παίρνω το θάρρος. ξέρεις είσαι η πιο μικροκαμωμένη γυναίκα. σε πειράζει να πάρεις τη γωνία;» «όχι. Παντελή. δεν με πειράζει.» πήρα τη γωνία και λύθηκε το θέμα. τίποτα δύσκολο για μένα. κοιμάμαι στα τέσσερα έχοντας τα χέρια στις φτέρνες οι άλλοι απορούν που ζω κατ’ αυτόν τον τρόπο. εγώ πάλι είμαι ευτυχισμένη. το καντήλι μου ανάβει μέρα νύχτα, το χρονολόγιό μου είναι μία υπαινικτική θεοσεβούμενη καλλιγραφία. ύστερα από χρόνια. πάνω απ’ το λάκκο μας. άνοιξε ένα σχολείο. ο Παντελής φώναξε. Περιχαρής. «γαμώ την πουτάνα μου» Χμ. ας είναι. δεν είχε πάει σχολείο. αποφοίτησε με άριστα. έγινε αρχιτέκτονας. δεν με ξέχασε. κάθε πρωί. ξυπνάω. σ’ έναν τάφο. βλέπει τη θάλασσα. την έχτισε μόνος του. είμαι η μόνη γυναίκα που γερνάει όμορφη. κρατάμε τους χρόνους και στον Άδη. τελικά ήμασταν δεκατρείς. -- Πελαγία Φυτοπούλου «ΚΟΥΚΟΣ» - εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, 2016 Η Πελαγία Φυτοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη. Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Δραματική σχολή Ίασμος- Β. Διαμαντόπουλος, και στη συνέχεια παρακολούθησε σεμινάρια αφηγηματικής υποκριτικής, σκηνοθεσίας, καθώς και το Suzuki Actor method based upon of Tadashi Suzuki. Έπαιξε στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Ίδρυσε τη θεατρική ομάδα ‘’Σείριος’’ και ανέβασε θεατρικά έργα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βία στην εκπαίδευση, όπως και ποιήματα και παραμύθια. Το 2012 εκδόθηκε το πολιτικό παραμύθι Το ραβδί των καλικαντζάρων (εκδόσεις Ίαμβος). Το 2015 παρουσίασε Ιονέσκο σε θέατρο της Γερμανίας. Το 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Θράκα" η ποιητική συλλογή Κούκος, το 2019 Το δόντι που δακρύζει (Ενύπνιο) και το 2021 το Μάθημα γεωγραφίας (Ενύπνιο). Ζει στα Εξάρχεια.