Η πόλη κόκκινη η πόλη μια φλόγα κι εκείνη χαμένη σε μονοπάτια μουγκή πλέον τη διασχίζουμε. Της πήραν όλες τις αγκινάρες τις πέταξαν, μια τσιγγάνα ήταν, από αυτές που δεν θέλουν να έχουν φωνή.   Σταυρούλα, η μπουκαμβίλια έβγαλε τα πρώτα λουλούδια μόλις σήμερα. Τα τρία παιδιά από τη Συρία ζούσαν μόνα για μέρες στον    Άγιο Παντελεήμονα, Το μικρό παιδί ήταν με τον πατέρα στο στρατόπεδο στην   Αμυγδαλέζα.   Τα πουλιά ήρθαν ξανά και αυτή την άνοιξη στην είσοδο του σπιτιού μας, χτίζουν τη φωλιά τους εδώ κανείς δεν φοβάται κανείς δεν κινδυνεύει υπάρχει ψωμί, νερό και αγάπη να ταξιδεύει.   Εκεί κανείς δεν κοιμάται κι ο φόβος απλώνεται να τους σκεπάσει στην οδό Αχαρνών, στην οδό Πατησίων, στην Ομόνοια στη Βερανζέρου στη Μάρνης, στον Άγιο Παντελεήμονα.   Σταυρούλα, που μπορείς να πας; Κάτω από το ξύλινο πάτωμα να κρυφτείς.   Η φωνή τους φωνή αθλίων είναι τώρα.   Τα παιδιά ξέχασαν τον πόλεμο και το στρατόπεδο χορεύουν πάνω στη σκηνή.   Ο πόλεμος είναι εδώ στην οδό Πανεπιστημίου η φωνή του αθλίων να ακουστεί θέλει μωρό μου.   Κοντά σου τώρα τα μυστικά τους έρχονται.   Ζω σε χρόνια σκοτεινά με οθόνες μαύρες.   Κι η σκύλα μόνη απόψε δεμένη. Κλαίει.   Κουβαλάει το παιδί στους ώμους της. Καλύτερα από το τίποτα κοιμάται.   Ο φόβος, ο φόβος. Και όταν τα φαντάσματα βγαίνουν τις νύχτες εκείνες μόνες περπατούν στο χάραμα.   Το πριν και το μετά μιας ιστορίας καθημερινής μιας ιστορίας αγάπης βούλιαξε στα γκρίζα νερά μιας πόλης. Μια ζωή που γέμισε τώρα θέλει ν’ αδειάσει στο καζανάκι πρωινό Σαββάτου να φύγει από δω.   Και η αγάπη να διασχίζει καλώδια καθημερινά Χριστίνα χάρισέ μου τα λουλούδια από τα μαλλιά σου να κρυφτώ να σε φιλήσω εκεί στο πλάι του λαιμού σου, τη μυρωδιά του σώματός σου τότε   κι εμείς να ζήσουμε αλλιώς θέλαμε…   στο πάρκο Γκεζί σιωπή τώρα, για ένα φιλί, για τα δένδρα, για την ελευθερία το σώματά τους νεκρά στην πλατεία, πρωινό καλοκαιριού.   Κι η οθόνη σκοτείνιασε.     (Σημείωση: ο τίτλος είναι σχόλιο στον ευρωπαϊκό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό Rethink Athens για την ανασυγκρότηση του κέντρο της Aθήνας με άξονα την οδό Πανεπιστημίου)   __   Ελένη Τζιρτζιλάκη  «Ακούω τις μέρες αυτές την Αθήνα» εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013   Η Ελένη Τζιρτζιλάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία και έζησε για ένα διάστημα στη Ρώμη. Συμμετείχε στην ομάδα Αστικό Κενό (Αστικό Κενό, Εκδόσεις Futura 2007). Με τη Νομαδική Αρχιτεκτονική πραγματοποιεί δράσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Έχει εκδώσει το δοκίμιο "Εκτοπισμένοι, αστικοί νομάδες στις μητροπόλεις. Σύγχρονα ζητήματα για τη μετακίνηση στην πόλη και στον χώρο" (Νήσος, 2009).