Βουβή μπήκα στο έρημο ξωκλήσι Αφήνοντας έξω αντηλιά κι ομιλίες Ανόρεχτη για τέχνες και ρητορική Με τράβηξε ένα βούισμα εντόμου σ' ανάποδα βήματα κι αποχωρίστηκα Καθώς πλησίαζα λοιπόν στον ήχο Μια αύρα θερμή μ’ ακούμπησε στο μάγουλο Χίλια κεφάλια να στράφηκαν απαλά Κι όπως η όραση μάθαινε στο ημίφως Βλέμματα δεθήκαν κεντρικά Ματιές με μάτια Σβησμένες μορφές τότε αποκαλύφτηκαν Κι όσο ο βόμβος γινόταν και πιο επίμονος –μελίσσι θα ‘ταν μάλλον– Σωμάτων θραύσματα φωτίστηκαν στους τοίχους Μέλη του πόνου της πληγής Ιστορίες γυμνές Της θλίψης της ανάγκης που αγίασε Τυραννημένες όψεις σε γαλήνη πια Λυγμοί κρυσταλλωμένοι σε σκούρα βλέφαρα Άνδρες γυναίκες με μάτια ζεστά καρποί ελιάς ώριμης Κρυφές λάμψεις ταπεινές Ψυχές μόνες Εκφράσεις όμως μίας ουσίας Που περιμένει Την ένωση το άγγιγμα το φιλί Έστω κι αν προσκύνημα λέγεται κατά τον τύπο. -- Σαχαρίδου Δήμητρα – «Ενδιάμεση» - Εκδόσεις Ενύπνιο,2020 Η Δήμητρα Σαχαρίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Σπούδασε παιδαγωγικά, γνωστική ψυχολογία και ψυχολογία τέχνης. Ζει και εργάζεται ως νηπιαγωγός στον Πειραιά.