Πόσες φορές περάσαμε αλήθεια αυτό το μονοπάτι; Μόνοι κάθε φορά κουβαλώντας σαν αλίμανα φορτηγά πλοία ερμάρια λογικών σκέψεων και εικόνες ερώτων που ήρθαν και έφυγαν σαν δείγμα της σιωπηλής ανάστασης του είναι εμφράγματα από λέξεις πλασαρισμένες με ντοσιέ πλανόδιων πωλητών από ανώνυμες εταιρείες της θέλησης Σαμάνους που γύριζαν ανάμεσα στους ανθρώπους με το άγγιγμα της θείας γνώσης στα χέρια τους και κοχύλια, από διαφορετικά χρώματα φωτός χαραγμένα στις παλάμες τους Πόσες φορές περάσαμε αυτό το μονοπάτι, αντί για τον εαυτό μου άλλη μία φορά;   Παύση…   Οι συνάψεις του εγκεφάλου  πλησιάζουν κοντά κοντά  για να κάνουν έρωτα η μία στην  άλλη   Στον οργασμό τους, ο νους σε ένα  στιγμiαίο flash  θυμάται τους δικούς του πόνους -όταν αυτοί βρίσκονται σε άλλο σώμα -τους δικούς του έρωτες -όταν διαφορετικά χείλη ακουμπού- σαν, άλλα μάγουλα, άλλα πρόσωπα άλλα κλειστά και δακρυσμένα μάτια -τους δικούς του θανάτους -τους δικούς του θανάτους -τα δικά του περάσματα εκεί με την ύστατη πίεση στο στήθος διαφορετικών σωμάτων με τον τελευταίο επιθανάτιο ρόγχο εκείνου που έκοψε τις ανάσες αυτών των τόσων παλιών και διαφορετικών πλασμάτων στα δύο, και μετά…. Η εικόνα των ανοιχτών ματιών.  Η φωτιά η κάθαρση της φωτιάς ή του χώματος σε μαύρες εβένινες τελευταίες κατοικίες   STOP / No, not again   Λέξεις ψιθυρισμένες κάθε φορά σε διαφορετικές γλώσσες για στόματα που μουγκάθηκαν   Αιωρείσαι, το ον αιωρείται πάνω από το δρόμο, αιωρείται λέω,  πάνω από όλους τους πονεμένους δρόμους τους τόσο μακρινούς από το γαλήνεμα. Το φως είναι κοντά τόσο κοντά που σε αιχμαλωτίζει σαν πηγολαμπίδα δίπλα σε λάμπα γκαζιού Ένας πυροβολισμός αντηχεί στο άπειρο τα άπειρα λογοπαίγνια αποκαλύπτονται όταν ο λόγος σβήνει   το φως είναι τόσο κοντά για να το αγαπήσεις ή να το αποστραφείς Το φως είναι λευκό αλλά λευκό το χρώμα υπάρχει μόνο σε θύμηση σε αισθητήρια από καιρό διαφορετικά των οφθαλμών   Το φως είναι τόσο δυνατό το φως είναι τόσο  δυνατό Το φως είναι τόσο Πόσες Φορές Περάσαμε Αυτό το Μονοπάτι; Θα ξημερώσει; Θα ξημερώσει;   Πόσες Φορές Περάσαμε Αυτό το Μονοπάτι;   Δακρύζω για τα πλάσματα που υπήρξα στον πόνο τους.   -Ο Λόγος Σβήνει Ο λόγος γίνεται το καθαρό κλάμα ενός μωρού   -Ο Λόγος Σβήνει, για άλλη μια  φορά στο κλάμα ενός μωρού είναι το σήμα της εισόδου ξανά στο μονοπάτι. Θα μετρήσω μέχρι το 3. Ύστερα θα πάψεις να με θυμάσαι…   __   Γιάννης Ραουζαίος  «ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ» Εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ, 2011   Ο Γιάννης Ραουζαίος, γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και σπούδασε στην Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και Αθηνών. Ποιητής και παράλληλα αρθρογράφος, κριτικός κινηματογράφου, και μουσικοκριτικός σε περιοδικά όπως τα "Σκιές του Β-23", "Σόνικ", "Κοντέινερ", "Futura", "Πυξίδα", "Υποβρύχιο", "Βαβυλωνία", "myfilm.gr", στο ραδιόφωνο του "Διαύλου 10" και σε τηλεοπτικές εκπομπές (Ταξιθέτης, Μυστήρια της Ελλάδος, Στο Ντιβάνι). Η παρουσία του είναι επίσης πολύχρονη στον χώρο της κάλυψης εγχώριων και διεθνών μουσικών και κινηματογραφικών φεστιβάλ, ενώ έχει πάρει συνεντεύξεις από γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Νίκ Κέηβ, ο Μπλίξα Μπάργκελντ, ο Ίρβινγκ Γουέλς, Τέρρυ Γκίλιαμ, Εμμανουέλ Μπεάρ, Μπέλα Τάρ κ.α. Πολυεκφραστικός καλλιτέχνης, συμμετέχει στην συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Συνδημιουργός και μέλος της καλλιτεχνικής κολλεκτίβας "A Velvet circus c.o, Darkshine" και των μουσικών συγκροτημάτων "The Groove Machine", "Alphawaves", "dom 108", "Βόρειον Σέλλας", "17 Social Questions".