Γύρισε ο φαροφύλακας με ήχο από κέρματα σηκώνοντας. «Κάποτε θα σταθούν, δεν θα γυρίζει πλέον με τη νύχτα ο τροχός που δείχνει πάνω ή πιο κάτω στους αριθμοπίνακες- κι ευθύς, με στυτική συχνότητα, φουσκώνει τα μεγέθη εντός ενός ή δύο μηδενικών' τότε», είπε, βγάζοντας από μια κρυφή τσέπη το πουγγί, «Άλλο δεν θα απομείνουν-  μόνο κομμάτια από χαρτί, με αδρά υδρογραφήματα, από κείνα που κρατάμε φυλακτικά στα πορτοφόλια μας. Για τούτο, στο πουγγί βαστάω τα παρελθόντα από εκτός κυκλοφορίας υλικό- άγνωστες μου γενεαλογίες, σημασίες παλιές: μαζωμένα, αθόρυβα, όσα λουφάζουν στην ντουλάπα μου, (με εσωτερική θερμοκρασία από παλιές συναλλαγές). Τα δειλινά, ντύνομαι την δουλειά μου και πηγαίνω, κουβαλώντας τα στην ίδια τσέπη: κουδουνίζουνε ενώ ακολουθώ τον σκύλο γύρω από το φως και τα αισθάνομαι: αόριστη, νυχτερινή ηχώ αυτού που έρχεται- από γενιές χαρτοφαγίας, στον οριστικό μεταβολισμό των νοημάτων. Τα έρματα που μείναν έξω από τον χρόνο θα γυρι- σουνε: και κάποτε, όλα θα αξίζουνε το βάρος τους». Σφραγισμένα από το μέταλλο αρχαία πρόσωπα, με χαμόγελα σταματημένα μες στη μόνωση, αστράφταν κάθε τόσο μέσα στις παλάμες του: με ανοιχτό πουγγί, μας έδειχνε «τον θησαυρό που θα'ρθει». ____ Θοδωρής Ρακόπουλος «Φαγιούμ»,  Μανδραγόρας 2010 (α' έκδοση), Νεφέλη 2020 (β' έκδοση). Ο Θοδωρής Ρακόπουλος γεννήθηκε το 1981 στο Αμύνταιο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και στο Λονδίνο. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία ποίησης και μία συλλογή διηγημάτων. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες. Διατηρεί το ιστολόγιο Η Αφρική με οποιοδήποτε άλλο όνομα. Είναι καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.