As you from crimes would pardon’d be,                    Let your indulgence set me free.                    –William Shakespeare, The Tempest Οίκοθεν πόλεμος, να μην μπορώ να ηρεμήσω ούτε στο σινεμά. Όπου κι αν πάω, τον κουβαλώ μαζί μου. Και μαζί με την ταινία: το φιλί, το χωρισμό, το πλοίο     που αναχωρεί, η πυριτιδαποθήκη μέσα μου γεμάτη, οι λόχοι σπεύδοντες. Αφήνω το μπαρούτι να εκραγεί, τους πολιτισμένους λαούς να συγκρουστούν με τους νομάδες ποιος θα ’χει μέσα μου την κατοχή. Το ξέρω ήδη: η λύπη θα κερδίσει, θα κερδίσει η ενοχή· ο δάσκαλος κι ο ιερέας. Είμαι ένα φυλακισμένο αγρίμι. Τα κάγκελα που με περιβάλλουν είναι χρυσά και στολισμένα αληθινά έργα τέχνης, κομμάτια νου, και σφίγγουν τόσο. Πίστεψα πως μπορώ ν’ αγαπήσω απλά. Εν τω μεταξύ, το κορίτσι στην οθόνη τον αγγίζει    για τελευταία φορά, ένα παθητικό φιλί στα χείλη... Κι όμως, κανείς δεν αγάπησε απλά. Αρκετά. Κατεβάζω τα μάτια μου από την οθόνη. Είμαι ανήσυχη. Ψάχνω ένα φάρμακο. Μια ανακούφιση για μένα και για κείνη. Όχι τα γιατρικά της ρηχής άρνησης ούτε το ονειρικό περίγραμμα ενός καλύτερου μέλλοντος. Αλλά την πικρή κατάφαση πως ζούμε με τους άλλους και με τον εαυτό μας εγκλωβισμένοι στις ερμηνείες για τον κόσμο που επινοήσαμε, κι αν καταφέραμε να στρέψουμε λίγο το κοινό βλέμμα πρόκειται για κατόρθωμα ζωής. Μια κατάφαση που θα επιτρέψει στον πόνο μας να ξαναμοιραστεί. _____ Πούλου Αναστασία «Δύο μικρά χέρια» - Θράκα, 2021 Η Αναστασία Πούλου γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν στην Ολλανδία και στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή. To Δύο μικρά χέρια είναι το πρώτο της βιβλίο και του απονεμήθηκε το Βραβείο Θράκα για το 2021. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.