Όχι, δεν είναι το φόρεμα που φουσκώνει είναι τα μέσα φτερά που με ξεκουμπώνουν, ένα άγγιγμα κυμάτισε την κάθε ώρα σήκωσε τον ήλιο στο πιο λαμπρό του σημείο, έτοιμη να λυθώ σε ορίζοντα με λάμψη απόκοσμη. Κέρδισα την επιμέλεια των παιδιών, Αλλά ήδη μου αναγγέλθηκε  η ποινή της μοναξιάς από τη δικαιοσύνη του σώματος. Τα παιδιά ήσυχα κοιμούνται στο δωμάτιο μέσα, τόση ύπαρξη χωνεμένη σ' ένα χάδι. Κάθε μέρα τους φτιάχνω αγκαλιάς ενθύμια απ΄ τον τροχό της ζωής μου. Τον γυρνώ όπως όταν έφηβη αγγειοπλάστης έφτιαχνα φεγγάρια με τα χέρια, πιατέλες για φρούτα ένα κανάτι, μέσα να σφραγίζω τη μέθη. Ξανάπιασα τον τροχό για να πλάσω τις νύχτες  εκείνες να γίνουν πάλι χειροπιαστές να σφηνώσω στολίδια σε πηλό από τον ώμο του δαχτυλίδια, χάντρες, κοχύλια στη φωτιά μου ψημένα τα γυαλίζω με την αλήθεια μου μεσ' από τα χώματα να σκάνε κάτι αχτίδες. Πήρα πάνω μου όλα τα επίθετα της προδοσίας όλους τους προσδιορισμούς που με χώρεσαν. Προδοσία πεπρωμένη αχτίδα φωτός να σε ξεσηκώνει Προδοσία αιφνίδια ζωής αντάλλαγμα Προδοσία αχάριστη να σε σφίγγει μέχρι την απόγνωση Προδοσία γνήσιας επιστροφής. Γεμάτη να ξαναγίνω, ανάγκες να ταιριάξω τελικά γκρέμισα το σπίτι κι οι πέτρες του με πλακώσανε. Στις δυο προδοσίες ανάμεσα εκείνη που έδωσα, εκείνη που έλαβα όλα τα πρόσωπα γύρω πετρώσανε. Κι όσο μέσα και γύρω μου όλα πετρώνανε τόσο πιο βαθιά πηγαίναν οι ρίζες μου, την ελάχιστη υγρασία να βρουν σαν κυκλάμινο σε βράχο ν’ ανθίσω. Διέσχισα την απιστία, μέχρι ν’ ανοιχτεί ξαφνικά μια έκταση πίστης απέραντη. Όρθια κι αυτόφωτη μένω, πιστή στης ζωής το θαύμα στην αλήθεια του χρόνου μου, όπως περπάτησα, όπως έπεσα, σε όσα στράγγιξα. Ένα δαχτυλίδι ανοίγει το δρόμο κυκλικά η αγάπη να επιστρέφει, έγνοια τώρα μόνο η φροντίδα. Φροντίζω το χαμόγελο τη ζεστασιά την αθωότητα μη λασπωθεί. Φροντίζω την αυτάρκεια τους  καρπούς κάθε μέρας όσα φτιάχνουν τα χέρια μου. Φροντίζω τους μέσα γλάρους τη γαλήνη. Στις ωμοπλάτες μου πετάνε πάλι νυχτοπούλια. Θα ξαναβρεθούμε στα χρώματα. _____ Πολυμένης Πέτρος «Και με την ελάχιστη υγρασία θα ανθίζουν» εκδόσεις Περισπωμένη, 2022 Ο Πολυμένης Πέτρος είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας. Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές: Ασώτου μύθοι (2004), Ξεκρέμαστα πορτρέτα (2007), Αίθουσα αναχωρήσεων (2013), Και με την ελάχιστη υγρασία θ' ανθίζουμε (2023). Έχει γράψει ακόμα το ποιητικό δοκίμιο Λέξεις, εμπειρία και οι ακροβάτες (2012).