Περπάτησα στη γειτονιά µετά από χρόνια. Το φως της δηµόσιας λάµπας διαχεόταν στο σκοτάδι σαν καπέλο. Στάθηκα ακίνητη µπροστά στην µπασκέτα. Τα δίχτυα της απολιθωµένα σπαράγµατα. Κάθισα στο παγκάκι. Άκουσα ένα ξερόκλαδο να σπάει. Μόλις που διέκρινα ν’ αργοσαλεύουν σώµατα. Ήταν Δεκέµβρης. Η γλώσσα µία σάρκα πρωτόγνωρη. Όµως απόψε το βράδυ φόρεσα το τρίξιµο του αγριόχορτου και το σιωπηλό βλέµµα της πέτρας στο χώµα. Ο αδερφός µου έχει χρόνια να µου µιλήσει. Οι γονείς µου ξέχασαν να µου µιλούν. Ένα σελοφάν από µάτια γεµάτα συγκαλυµµένη οργή τυλίχθηκε πάνω µου σα βρώµικο δέρµα. Ο πόνος µε ακινητοποίησε στον χρόνο σαν αλυσίδα που βγήκε ξαφνικά από το ποδήλατο. Αναρωτήθηκα τι είδους αγάπη είναι αυτή που πρόδωσα. Κι αν τελικά υπήρχε όντως στην πραγµατικότητα µια οικογένεια αληθινή ή µόνο µια δική µου αλήθεια που ήθελε να γίνει οικογένεια. -- Γεωργία Πολυκανδριώτη «Το µανταρίνι», εκδόσεις ΑΩ, 2022 Η Γεωργία Πολυκανδριώτη γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας. Η καταγωγή της είναι από την Τήνο. Σπούδασε Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, όπου εισήχθη δεύτερη, και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Ζει μόνιμα στην Αθήνα όπου εργάζεται ως φιλόλογος. Με τη γραφή ασχολείται συστηματικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Έχει κάνει αρκετές δημοσιεύσεις σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως το Φρέαρ, το Περί ου, ο Χάρτης, ο Χαρτοκόπτης καθώς και το έντυπο περιοδικό Παρέμβαση. Τον Νοέμβριο του 2021 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Πρωτοεμφανιζόμενων Λογοτεχνών στο πλαίσιο της διεθνούς έκθεσης βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Το Μανταρίνι είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.