Στην Κων/να Γεωργιάδου Το σούρουπο δεν υπόσχονταν τίποτα Άχρωμο και υποτονικό Παραδίνονταν Σε μία νύχτα βρώμικη και υγρή Τετριμμένα απάνθρωπη Καθόμουν μοναχός Δίπλα σε μία στάση Και περίμενα Κρατώντας ένα σβησμένο κερί στο χέρι Κι έχοντας το νου μου στο σκοτάδι απέναντι Ξαφνικά κάτι έλαμψε στο βάθος Ήταν τα μάτια της Με πλησίασαν αργά και στάθηκαν δίπλα μου Τα χείλη της δεν άντεξαν πολύ Και σε λίγο ψιθύρισαν «Θέλεις να κάψουμε την νύχτα.» Μου είπε «Έτσι θα ‘χουν κι οι φτωχοί Τη ζέστη τους Κι οι ποιητές Ένα σημείο αναφοράς Κι ο υπόλοιπος κόσμος τέλος πάντων Ένα όραμα να πιστεύει.» ‘Υστερα μου έδειξε το αναμμένο σπίρτο Που κρατούσε προσεκτικά μην τυχόν και σβήσει Στις παλάμες της Εγώ απλά τις έγνεψα καταφατικά Και προχωρήσαμε μαζί Και κάψαμε τη νύχτα Μια γιορτή δίχως τέλος Με κόκκινο γλυκό κρασί Σάρκα και αίμα Κι όλα αυτά Γιατί μάθαμε ν’ αγαπάμε σαν πουτάνες Δυνατά Και να πεθαίνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη Για μία και μόνο στιγμή αλήθειας -- Κωνσταντίνος Ποζουκίδης - «Αυτόχειρες Σκορπιοί» - Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2009 Ο Κωνσταντίνος Ποζουκίδης γεννήθηκε στο Δρέπανο Κοζάνης το 1988. Είναι φοιτητής στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Παρέμβαση, Πανδώρα, Ίαμβος και Πλανόδιον.