Αναρωτιέται: είναι το όνειρό του, το όνειρο που έχει δει περισσότερες φορές στη ζωή του (όσο βέβαια ο ύπνος μπορεί να είναι δικός του), ζωή του ή μήπως πιο πολύ ζωή του; Βλέπει ότι πετάει, χωρίς καμιά τεχνική βοήθεια, χωρίς εξοπλισμό και χωρίς απορία. Δεν είναι όνειρο μέσα σ' όνειρο, δεν νιώθει ότι είναι μια παλιά επιθυμία ή ένα απωθημένο που τελικά καταφέρνει μετά από πολύ καιρό και κόπο ν’ αναδυθεί. Απλώς κουνάει τα χέρια του με άκρα φυσικότητα και άνεση, παίρνει φόρα, απογειώνεται και πετάει. Πηδάει από το μπαλ- κόνι του πατρικού του, πέφτει από ένα παρά- θυρο του σχολείου, πάνω από γκρεμούς, δάση, ανθρώπους, ζώα κι αυτοκίνητα. Ο αέρας έχει μια αίσθηση πάγου. Νιώθει ότι του είναι τόσο εύκολο να εξακολουθήσει να πετάει για πάντα, όσο και να πέσει ανά πάσα στιγμή. Πάνω από το χιόνι αυτή τη φορά. Δεν είναι ακόμη σίγουρος αν θα πέσει πρώτα η σκέψη ή το σώμα, ποιο από τα τρία είναι πιο κρύο. «Ο Κουρτ ήθελε να πετάξει. Και για να πε- τάξει κανείς, πρέπει να πέσει», είπε η Βερένα, η ματαιόδοξη γριά της Φλερ Γιέγκι στον Φόβο τ’ ουρανού (μτφρ. Νίκος Δομαζάκης, Χατζηνικολή, 1998). Ξέρει καλά ότι δεν είναι πουλί, αλλά δεν ξέρει κι αν είναι άνθρωπος. Δεν έχει καταλάβει ακόμη αν η στιγμή της πτώσης ταυτίζεται μ’ εκείνη της αφύπνισης. -- Ιορδάνης Παπαδόπουλος- «ΚΑΣΚΑΝΤΕΡ- Η ψηλαφητή αφήγηση μιας πτώση» εκδόσεις Ίκαρος, 2025 Ο Ιορδάνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Μπρα ντε φερ – Ένας χειρισμός πρόγνωσης (εκδ. Τυπωθήτω/Δαρδανός, 2015, 3η θέση στα βραβεία του περιοδικού Αναγνώστης το 2016) και Το βουνό και ο ποιητής δεν πήραν είδηση (εκδ. Ροές, 2009).