μην σ' απελπίζει η ζωή, ζωή μου, έχουμε πολλά να δούμε ακόμη κι αν γύρω μας ανεμίζουν δρεπάνια θα ’ρθούνε μέρες και ποιητές ανήλικοι σαν υποψίες να μας πουν για τη βροχή και για τον άνεμο ή για το χώμα          την οργωμένη υπόσχεση τότε θα σου μιλώ με τ’ ακρογιάλια και με φωνές πουλιών θα με τραβάς από τα έγκατα στην επιφάνειά σου κάθε βράδυ θα επινοώ         απ’ την αρχή το κοινό μας αίμα κι έτσι μαζί μου θα ξαναγεννιέσαι θα αναπνέω αποκλειστικά από τις εκπνοές σου      να μην ξεχνάς να ανασαίνεις άλλη λύση δεν γνωρίζω πού να σε κρύψω να σωθείς; τώρα που ο κόσμος γέμισε εκτοπισμένες θλίψεις _______ Λάμπρος Παπαδήμας «Μηχανική Θλίψη»- Γαβριηλίδης, 2019 Ο Λάμπρος Παπαδήμας γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κι εργάζεται ως δάσκαλος. Σπουδάζει Φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η συλλογή «Μηχανική Θλίψη» είναι το πρώτο του βιβλίο.