Σ’ ένα δρόμο νεκροτομείο, γεμάτο με τις αδερφές μου που δεν αντέχω πια να κοιτάω, που δεν αντέχω πια να μετράω, που δεν διαπέρασαν το πέπλο της belle indifférence μου. Ο θάνατος μ’ έπιασε από τον δεκτικό λαιμό μου “Μάθε επιτέλους”. Κάνω μια κίνηση αυτοκτονίας. Κι επέρχεται το φως. Κι αγγίζω το τέλος. Ή τη μέση του τέλους. Οι αδερφές μου μαρτυράνε ότι το τέλος είναι πολύ μακρινό. -- Χριστίνα Παλάντζα -«Η αγάπη δεν πονάει» Poetry Slam, 2022 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1996. Κάνει έρευνα στην ψυχική υγεία και την ενδοοικογενειακή βία. Ζει μόνιμα στο εξωτερικό.