Πάντα βρέχει στο δωμάτιο κι εσύ κατηγορείς το ταβάνι Σου λέω πως τα ταβάνια δεν ελέγχουν τον καιρό όμως σήμερα το πρωί μού άφησες ένα σημείωμα στο μαξιλάρι: «O ουρανός καταρρέει κι εσύ προσποιείσαι πως πέφτει το ταβάνι» Στέκεσαι δίπλα στο παράθυρο Κοιτάς το νερό να γλιστράει στο τζάμι Ψιθυρίζεις κάτι για τον Νώε και την Κιβωτό Για σωτηρία μέσα από ξύλο και καρφιά Σου λέω πως χρειαζόμαστε μια στέγη όμως εσύ ονειρεύεσαι βάρκες Υπάρχει διαρροή πάνω από το κρεβάτι Μια σταγόνα που βρίσκει τον ρυθμό της στη σιωπή Λες ότι η βροχή προσπαθεί να μας μιλήσει Να μας προσφέρει μια μορφή θείας κοινωνίας Με ρωτάς αν την ακούω Όμως το μόνο που ακούω είναι ο ήχος του κόσμου που γκρεμίζεται Νυχτώνει και η βροχή επιμένει «Θυμάσαι την έρημο;» με ρωτάς Γνέφω, αν και δεν θυμάμαι Θυμάμαι μόνο τον ξηρό αέρα και το ραγισμένο χώμα Το πρωί, η βροχή συνεχίζεται Έχεις αφήσει ένα ακόμη σημείωμα: «Όταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες» Το διαβάζω ώσπου το χαρτί διαλύεται στα χέρια μου _________ Βασιλεία Οικονόμου «Όταν πάψει η βροχή θα είμαστε ξένες» - Θράκα, 2025  Η Βασιλεία Οικονόμου γεννήθηκε το 1983 στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 2015 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Το Υπόλοιπο της Αφαίρεσης από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο 2ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, στο πλαίσιο της 12ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Το βιβλίο της ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή του λογοτεχνικού περιοδικού ο Αναγνώστης.