Ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ ἔνοιωθε στὸν ὕπνο του μιὰ δροσερὴ ὑγρασία στὸν αὐχένα ἢ στὸ στέρνο. Μισοξυπνοῦσε τότε καὶ μονολογοῦσε «ἵδρωσα πάλι». Παραμέριζε τὰ σκεπάσματα καὶ παρὰ τὸ ἐλαφρὺ ρῖγος ξανακοιμόταν σχεδὸν ἀμέσως. Ἀκόμη καὶ ὅταν εἶδε τὶς πρῶτες κηλῖδες στὰ σεντόνια δὲν ἀνησύχησε. Ἐπιπόλαιη γρατζουνιὰ θὰ εἶναι, σκέφτηκε, καὶ ὣς νὰ ξυπνήσω ἐπουλώθηκε. Νὰ μὴν ξεχάσω νὰ πάρω λευκαντικὸ ἀπὸ τὸ σοῦπερ μάρκετ καὶ ἂς ἐλπίσουμε νὰ καθαρίσει εὔκολα ὁ λεκές. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἐντούτοις ἐξέταζε πλέον ἐπισταμένως κάθε πρωὶ τὰ κλινοσκεπάσματα καὶ κάθε πρωὶ ἔβρισκε νέες κηλῖδες. Ὥσπου σταμάτησε νὰ ἀλλάζει καθημερινὰ τὰ σεντόνια, νὰ βάζει κάθε τρεῖς καὶ λίγο πλυντήριο˙ ἀπομνημόνευε ἁπλῶς τὴ θέση τοῦ κάθε λεκὲ γιὰ νὰ ξέρει ποιοί εἶναι οἱ παληοὶ καὶ ποιοὶ οἱ καινούργιοι. Καὶ πρόσεξε πὼς ὑπῆρχε κάποια, ἔστω ἐλάχιστη, αὔξηση τοῦ ἐμβαδοῦ τοῦ αἵματος ἀπὸ νύχτα σὲ νύχτα: ἡ τελευταία κηλίδα εἶχε τοὐλάχιστον τὴ διπλάσια ἔκταση ἀπὸ τὴν πρώτη. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, ὅσο ἐπιμελῶς κι ἂν ἐξέταζε τὸ σῶμα του δὲν ἔβρισκε πληγές, δὲν ἔβρισκε τὴν πηγὴ τοῦ αἵματος˙ δὲν ὑπῆρχε τραῦμα, δὲν ὑπῆρχε πόνος. Δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀνησυχεῖ, ἔλεγε. Ἦταν βέβαια πελιδνός, αἰσθανόταν ἐξαντλημένος, μετὰ λίγες βδομάδες τὸ αἶμα ἔσταζε στὸ πάτωμα, πότιζε τὰ χαλιά. Ἔτσι διῆγε. Καὶ ἂς ξυπνοῦσε κάθε πρωὶ ἡμιθανής, δὲν ὑπῆρχε τραῦμα, δὲν ὑπῆρχε πόνος, μόνο ἡ διαρκὴς ἐλπίδα κάποιας ἐξέλιξης, κάποιας ἀποκάλυψης, κάποιου τέλους τῆς ἀλλόκοτης αὐτῆς ἱστορίας. ____ George Le Nonce Εμονίδης εκδόσεις Μικρή Άρκτος, 2013 Ὁ George Le Nonce γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1967. Ζεῖ στὰ Ἐξάρχεια, μὲ τὸ σύντροφό του καὶ τὶς γάτες τους. Ἔχει μεταφράσει στὰ ἑλληνικὰ ποιήματα τοῦ Andrew Mcmillan, τῆς Anne Carson, τῆς Louise Glück καὶ τοῦ Rick Barot. Κυκλοφοροῦν τέσσερα ποιητικὰ βιβλία του: Ὁ Ἐμονίδης (Μικρὴ Ἄρκτος, Δεκέμβριος 2013) Νεκρὴ Φύση (Bibliothèque, Ἀπρίλιος 2016) – ἐξαντλημένο Ἔλεος (Bibliothèque, Ἰούνιος 2018) – ἐξαντλημένο Μαντεῖο (Ἄγρα, Νοέμβριος 2024) Τὸ ἑπόμενο ποιητικὸ βιβλίο του, μὲ τὸν τίτλο Ἑρπετό, ἀναμενεται νὰ ἐκδοθεῖ τὸ 2026.