Με τον Βάλτερ γνωριστήκαμε τυχαία και από τότε κρατήσαμε επικοινωνία, που με τον καιρό άρχισε να πυκνώνει. Εκείνος έμενε με την οικογένειά του σ’ ένα όμορφο αγρόκτημα της Ζαπορίζιας, κάπου στον 15ο αιώνα, κι εγώ στο Κίεβο, σ’ ένα σκοτεινό διαμέρισμα του 15ου ορόφου, το 1984. Για μεγάλο διάστημα είχαμε μιά μάλλον πετυχημένη σχέση από απόσταση. Επικοινωνούσαμε κυρίως με πουλιά και με μπουκάλια· καμιά φορά κατάφερνε να βγάλει τη φωνή του μέσα από το στόμιο του νεροχύτη μου, κι εγώ μετά βίας στρίμωχνα τα μουρμουρητά μου στην καμινάδα του. Όποτε ευκαιρούσαμε, δίναμε ο ένας στον άλλον εξαιρετικές συμβουλές, τόσο εύστοχες, που λίγη σημασία είχε ότι ποτέ δεν έφταναν ολόκληρες ή στην ώρα τους. Δεν κοιμόμουν χωρίς τη σκέψη του. Δεν ξυπνούσε χωρίς τη δική μου. Τα απογεύματα πίναμε σχεδόν μαζί - εγώ ελάχιστο λικέρ Σαρλότα, κι εκείνος ουίσκι σκέτης βύνης, όχι κάτω από τέσσερις μερίδες. Τον βοηθούσα να μην φοβάται το μέλλον, κι εκείνος μου μιλούσε για το παρόν του λεπτομερώς, προσφέροντάς μου τη μοναδική ικανότητα να αναπαριστώ με ακρίβεια τα παρελθόντα. Ο Βάλτερ, το ακριβό μυστικό μου. Κι αν στην αρχή δεν είχανε σημασία τα φιλιά που δεν παραδίδονταν, όπως πάντοτε, σιγά σιγά, οι αποστολές άρχισαν να μπερδεύονται. Ενώ διατύπωνα σαφή ερώτηση για τα φέουδα, έπαιρνα απάντηση για τα υλικά της χωριάτικης σούπας. Ενώ η κουκουβάγια συνέχισε να έρχεται τα βράδια, τα πόδια της ήταν άδεια, έμοιαζε πλέον παχιά και δυσκίνητη. Η κορυφαία παρανόηση δεν άργησε. Μπουκάλι στην μπανιέρα μου, και το μήνυμα με κάρβουνο: «δε μ’ αγαπάς ». Mπουκάλι στο σακί με το αλεύρι, και το μήνυμα με φτηνό μολύβι για τα μάτια: «δε μ’ αγαπάς ». Ο ουρανός και η θάλασσα κατάλαβαν πρώτοι και έπαψαν να πηγαινοφέρνουν τα μηνύματα. Έγινα εξαίρετη ιστορικός. Ξέχασα, χωρίς χαρά, αλλά και χωρίς λύπη. Την περασμένη εβδομάδα με κάλεσαν για την αποκωδικοποίηση κάποιου μεσαιωνικού χειρογράφου. Μου είπαν πως επρόκειτο για το ημερολόγιο ενός μυλωνά. Οι τελευταίες φράσεις: «δεν το κατάλαβα ποτέ, Γκαλίνα. Εμείς είχαμε αλλάξει δαχτυλίδια και σε λίγο θα παντρευόμασταν». Στον υπεύθυνο αρχαιολόγο έγραψα βιαστικά πως βρήκα μόνον υπολογισμούς παρακολούθησης εσόδων. Άνευ σημασίας. _ Παυλίνα Μάρβιν - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠ’ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ – Εκδόσεις ΚΙΧΛΗ, 2017 Η Παυλίνα Μάρβιν γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου. Έχει κυπριακή καταγωγή από τη μεριά της μητέρας της. Σπούδασε Ιστορία, ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών (ΕΚΠΑ) και αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Το πρώτο της βιβλίο Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου (Εκδόσεις Κίχλη, 2017) τιμήθηκε με το βραβείο Γιάννης Βαρβέρης από την Εταιρεία Συγγραφέων. Κείμενά της έχουν μεταφραστεί σε πάνω από δέκα γλώσσες. Υπήρξε εμπνεύστρια και συντονίστρια του πρώτου φεστιβάλ λογοτεχνικής performance που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (2017-2020). Το 2024 η παράσταση Απόγευμα με τη Νίκη Ρεβέκκα που συνδημιούργησε με την ομάδα της, παρουσιάστηκε στο θέατρο Rabbithole. To 2025 (Ιανουάριος) πρόκειται να συνεργαστεί με την Εθνική Πινακοθήκη σκηνοθετώντας μια παράσταση βασισμένη στο διήγημα Η Οβάλ Κυρία, της Λεονόρα Κάρινγκτον.