Τίποτα  ευγενικό  δεν έχει  η  γη. Ο ουρανός αυτών των γιγάντιων, μαύρων, ανάποδων πουλιών. Αρπακτικότερο το μελάνι τους όλο και κατεβαίνει. Βαθαίνει ανεξίτηλα στο επίπεδο σώμα μας. Αναίτια όντα αναπνέουμε σχεδόν τα πάντα. Εμείς τα ψάρια ενός διάφανου κόσμου. Ενός ριζόχαρτου οι άπειροι, απρόσιτοι πόροι. Τα δάκρυά μας είναι το σώμα μιας άγνωστης γλώσσας. Βουβής,  επιθετικής,  λευκής  και  αφιλόξενης. Μόνο μια φωνή από χώμα, μακρινή, που αναγνωρίζουμε ως φιλική,  μας συντροφεύει. Στα σκοτεινά όνειρα  των τυφλών λαβυρίνθων, που ονομάζουμε μάτια. Μας μιλά. Μιλά και δεν μπορούμε να εντοπίσουμε στον χώρο. Το όνομά της κλαίει γοερά. Σαν εφιάλτης και σαν τον ήχο δύο τεράστιων,  πάλλευκων φτερών την νύχτα. __ Δημήτρης Λεοντζάκος - Τοπία ξανά. Νεφέλη, 2018 Ο Δημήτρης Λεοντζάκος (Νοέμβριος 1974) είναι Έλληνας ποιητής και μουσικός. Γεννήθηκε το 1974 στην Καβάλα και σπούδασε μουσική. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 2001. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, έχουν φιλοξενηθεί σε ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.