Το ρολόι του δημαρχείου σήμανε ένα άπειρο κάθετο και βρέχει · στα παράθυρα του λεωφορείου μπράτσα κρέμονται σαν νοτισμένα κλαδιά σκευρωμένα σε παραιτημένη παράκληση · οι πεζοί περνούν γοργά τις διαβάσεις ώσπου το φανάρι ανοίγει άγριο το κόκκινο μάτι του οι ταύροι κοκαλώνουν με προτεταμένα ρουθούνια ξύνουν στο οδόστρωμα τις σόλες τους ερεθισμένοι: Ορμούν · κάτω απ’ τα πόδια τους γουργουρίζει η σιδερένια κοιλιά και χωνεύει δύσπεπτους επιβάτες μουχλιασμένους επιβάτες μανιτάρια που ξεφυτρώνουν παντού · στους νερόλακκους επιπλέον γόπες τρύπιες σωτήριες λέμβοι και πνιγμένοι αντικατοπτρισμοί · οι ψιχάλες πέφτουν πια σποραδικά σαν δάκρυα που μαζεύτηκαν πολλά κι όταν βάρυναν στο πηγούνι έσταξαν χλιαρά πάνω σε ασιδέρωτος τριμμένους γιακάδες · κανείς δεν τα ‘δε · οι ομπρέλες κόβουν τα κεφάλια ακριβώς στη βάση του λαιμού · στέρνα με ώμους και χέρια περπατούν και δύσκολο να πει κανείς ποιες είναι οι διαθέσεις τους: Ίσως το γκρι να ήταν απλά χρώμα εάν δεν ήταν οι πολυκατοικίες ουρανός · ίσως το σκοτάδι να ήταν απλά μαύρο αν ήταν μόνο εκτός μας __ Ελισάβετ Λαμπροπούλου - ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΕΣ Εκδόσεις ΕΝΥΠΝΙΟ, 2022 Η Ελισάβετ Λαμπροπούλου γεννήθηκε το 1989 στη Θεσσαλονίκη. Είωαι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στον τομέα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης στο ΑΠΘ και Συνταγματικού Δικαίου και Θεμελιωδών Δικαιωμάτων στο Université Paris-1-Panthéon-Sorbonne. Από το 2018 ζει στο Βερολίνο, όπου και εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή στο Humboldt Universität zu Berlin. Οι Ετεροτοπίες είναι το πρώτο της βιβλίο.