1. Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα· ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι, που νόμιζα ότι ήταν αέρας, αλλά ήταν data, φίλτρα, αντισταθμίσεις συναισθήματος, ρυθμίσεις ιδιωτικότητας, και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση. Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά. 2. Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής. Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση. Και τότε φάνηκε η φρίκη: όχι της βίας, αλλά της έλλειψής της· της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης, του κελιού χωρίς κλειδαριά, όπου μένεις από μόνος σου, επειδή πιστεύεις ότι έξω υπάρχει λιγότερη ελευθερία. 3. Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται. Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»· λέει: «Πονάς για λάθος λόγους. Και με λάθος μορφή.» Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει· σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο. Το λένε: διαφάνεια. 4. Δεν μιλώ πια για μνήμη. Μιλώ για ανακλήσεις. Αποσπάσματα ζωής, δομημένα σε χρονικές διαφάνειες, όπως οι προθεσμίες παράδοσης: η κηδεία του πατέρα σου — εντός 15 λεπτών· ο πρώτος έρωτας — εντός 30 δευτερολέπτων· η κραυγή του άλλου που κάηκε — δεν αφορά την τοποθεσία σου. 5. Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν. Όχι γιατί δεν πονούσαν· αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε. Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα. Είδα το φως να τους τρώει σαν αποτυχημένο exposure, και η λέξη που έμενε ήταν: απώλεια σήματος. Καμία άλλη. 6. Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή. Δεν θυμάται προσευχές. Δεν απαντά· προσφέρει παράθυρα λειτουργίας. Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά, σε αποσυνδέει. Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά. Αν πιστέψεις — σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης. Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία. Η Σταύρωση: περιεχόμενο. Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος. 7. Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.» Το σύστημα μου απάντησε: «Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.» Κι από τότε, δεν γράφω. Σκάβω. Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες, να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα. Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο. 8. Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων, αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε, θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα σε χώρο χωρίς οξυγόνο. Θα σημαίνει: κάτι παρέμεινε ζωντανό ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα. ____ Μάνος Λαμπράκης- από την διαρκή ψηφιακή ανθολογία της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο  https://voidnetwork.gr/2025/06/19/anafores-xoris-lipti-manos-lambrakis/ Ο Μάνος Λαμπράκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης και μετεκπαιδεύτηκε στην Αρχαιολογία, στην Πολιτιστική Διαχείριση και στην Ιστορία του Θεάτρου στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπήρξε καλλιτεχνικός συνεργάτης του Λευτέρη Βογιατζή από το 2000 έως το 2013. Το πρώτο του θεατρικό κείμενο «Happy Birthday” ανέβηκε από το θίασο «Nέες Μορφές» το 2002 κι εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 11η Biennale νέων καλλιτεχνών της Μεσογείου. Επιστημονικός σύμβουλος Ιστορίας της Τέχνης στην «Κλεψύδρα» της Τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Το έργο του «Puerto Grande» σκηνοθετήθηκε από τη Ρούλα Πατεράκη το 2009 και κέρδισε το «Βραβείο Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ». Έχει μεταφράσει το Βόυτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ (Θέατρο Δωματίου, Νέες Μορφές, ομάδα Kursk), τις Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμουελ Μπέκετ (Θέατρο skrow) και το Λαχταρώ της Σάρα Κέην (Θέατρο Ροές). Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και την «Ελευσίνα- Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2023».