Είναι γεγονός Οι τοίχοι έπεσαν Σπίτια δεν τα λες πια Πέτρες στοιβαγμένες Συμπλέγματα Αλήθειες Ύπνοι Κάποιος να καθαρίσει τους δρόμους Κάποιος που άντεξε Αυτός που κουβάλησε τόνους επιθυμίας Στις πλάτες μιας όμορφης Κυριακής Κάποτε μετρήσαμε το χρόνο με χαμόγελα Τώρα σκυμμένοι ζητάμε λεπτά πάνω στο χώμα Η σκιά του ήλιου πάντα πρόθυμη να δείξει άλλη μια τελειωμένη ιστορία Και το ρολόι παραμένει παλιό Ο μόνος τρόπος για την ύπαρξη Ένα κλαδί καρφωμένο στο χώμα Ρουφά φως Οι πέτρες ακόμα εκεί Μπορεί και να ανθίσουν στην επόμενη βροχή Μπορεί και όχι Μάλλον όχι -- Μαρία Κουλούρη- «Ρολόγια και άλλοι χτύποι», εκδ. Μελάνι, 2015 Η Μαρία Κουλούρη, γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1975 και ζει στην Αθήνα. Εργάζεται ως λογοθεραπεύτρια, σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και εμψυχώτρια θεατρικής ομάδας ενηλίκων με αυτισμό και νοητική υστέρηση. Για την πρώτη της ποιητική συλλογή, Μουσείο Άδειο (εκδ. Μελάνι, 2013), βραβεύτηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων (2014). Επίσης ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, καθώς και ως πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια στα λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού Ο Αναγνώστης. Το 2015 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική συλλογή της από τις εκδόσεις Μελάνι, με τίτλο Ρολόγια και άλλοι χτύποι, για την οποία βραβεύτηκε με το βραβείο «Σωτηρίου Ματράγκα» της Ακαδημίας Αθηνών (2016). Θεατρικά της μονόπρακτα έχουν παρουσιαστεί σε μορφή θεατρικού αναλογίου, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Αθήνας. Έχει γράψει το σενάριο της ταινίας μικρού μήκους Μη με λησμόνει.