Δεν ξέρω πώς με λένε. Ούτε πώς θα μπορούσε. Εκ- παιδεύομαι όμως χρόνια στις αναπαραστάσεις: η Εύα ως φλεγόμενη βάτος· η Εύα ως μήτρα συσπώμενη· η Εύα ως φύλο διαβρωμένο απ’ τη ροή του κόλπου. Τόσα χρόνια δεν βρήκα ποτέ ακριβή μου απολύτως αναπαράσταση. Ούτε συμπλήρωση. Κόλπο γκρόσο αυτό τ’ αστείο της ένωσης και της αποκόλλησης φύ- λου που εξέχει και φύλου που υποδέχεται, κι έπειτα τα δύο αυτά ευτυχούν, πάνε σπίτι τους και ζουν κα- λά κι εμείς καλύτερα. Έτη ν, αναρίθμητα, πραγμα- τοποιείται αυτή ακριβώς η δοκιμή απόδειξης του θε- ωρήματος του άλλου μισού. Ποια είμ’ εγώ που θα σπάσω τους κανόνες του είδους; Οι φιλοδοξίες στα- ματούν στις αξιοπρεπείς αναπαραστάσεις. Το έμαθα καλά: αναπαρίσταμαι και διαθλώμαι με επιμονή αυτιστική επαναλαμβάνοντας κάτι που άκουσα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και που θα πρέ- πει να ’ταν ισπανικά: No existe el tiempo. Η ζωική ρουτίνα μού χαλάει ξάφνου το λογαριασμό. Κάθομαι στο παιδικό δωμάτιο και βλέπω το χωνί απέναντι. Το χωνί με προβάλλει σαν παιδί με κοτσί- δια σήμερα, αύριο γυναίκα με ρυτίδες και μεθαύριο σαν σηπτικό τραύμα· σχεδόν πεθαμένη. No existe el tiempo. Το χωνί είν’ ένας ωραίος καθρέφτης, κληρονομιά βικτοριανής γιαγιάς. Δεν τον θέλω, μα τον θέλεις. Είναι δώρο, θα τον πά- ρεις. Είναι δώρο και τον σπάω. Νο existe el tiempo. Το χωνί έχει τώρα τέσσερα τεταρτημόρια και δύο ρωγμές σε ορθή γωνία. Τεταρτημόριο και πλευρό ανδρός μου αγαπημένου: κυκλική εκτέλεση με φο- ρά από τα δεξιά προς τα αριστερά, παύση καμία – απαγορεύονται οι ανάσες–, μέτρο 4/4, fortissimo. Θεωρητικά, και εφόσον το χωνί έχει τέσσερα τεταρ- τημόρια, θα έπρεπε κι εγώ να έχω δύο ρωγμές, τές- σερα τεταρτημόρια, τέσσερα πλευρά. Η ανατομία με πληροφορεί πως έχει είκοσι τέσσερα. Δεν τοποθετώ το χέρι μου εκεί –δεν αγγίζω ποτέ ξένα πράγματα– αλλά πάλι δεν βγαίνει ο λογαριασμός: ένα πλευρό αντιστοιχεί σ' έναν άντρα. Είμ’ ένας τετρακύλινδρος turbo κινητήρας. Ο Χ μπροστά και δεξιά. Ο Ψ πιο αντιδραστικός μπροστά κι αριστερά. Ο Ζ πίσω και ζερβά. Ο Ζ2 στην ίδια σειρά κι αντιδιαμετρικά. Αυτοί φυλάγαν πάντα τσίλιες μου. Εγώ ξαπλωμένη πάνω τους ως γυναίκα αιμορραγούσα που ψάχνει όνομα διαφορετικό από το Εύα. Θα σου δοθεί. Θα σου δοθεί. Η ρουτίνα σπάει, το χωνί αναδιπλώνεται και ρουφά- ει τον εαυτό του, εγώ ξυλάρμενη κι απαθεστάτη απολαμβάνω έναν έναν τους κυλίνδρους μου να ξε- φουσκώνουν σαν πολυκαιρισμένα λάστιχα. Σκάω στο πάτωμα. Έπειτα γράφω λίγα λόγια για τη μεταπτωτική κατάστα- ση: «Δεν με λένε Εύα, έχω διακόσια περίπου οστά, εί- κοσι τέσσερα πλευρά και αύριο γίνομαι τριάντα». ___ Κλιγκάτση Μαίρη "Πλευρικά" Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015 Η Μαίρη Κλιγκάτση γεννήθηκε το 1985 στη Φλώρινα, όπου και ζει. Το 2015 εκδόθηκε το πρώτο της ποιητικό βιβλίο Πλευρικά (Γαβριηλίδης). Το 2018 από τις ίδιες εκδόσεις ακολούθησε ο Νυμφώνας και το 2025 Η Θάλασσα με Χιόνι από τις εκδόσεις Ποταμός. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά.