Τεμαχισμένη στέκω μπροστά στις ράγες,  στο χέρι μου κρατώ τη μήτρα και τα εξαρτήματά της,  τη φύση μου αποχαιρέτησα για πάντα.  Μητέρα και σύζυγος δεν θέλησα να γίνω,  μονάχα γυναίκα και ερωμένη.  Τεμαχισμένη, στέκω εδώ,  από το χέρι μου κρέμονται μήτρα και ωοθήκες,  στο βαγόνι επιβιβάζονται ένα ένα τα όργανα μου.  Άδεια επιτέλους στέκω,  ένα σακί από δέρμα - μάτια, νεφρά,  κύστη, έντερα, στομάχι  στα βαγόνια έκλεισα,  μόνο πόνο μου δώσαν,  κράτησα μονάχα την καρδιά,  να μαρτυρά πώς κι εγώ κάποτε υπήρξα.  Μα εσύ στο στόμα σου μ’ αρπάζεις,  τα αποτυπώματά μου καίγονται στα γαστρικά υγρά.  Άδεια επιτέλους στέκω, τεμαχισμένη,  μπροστά στις ράγες των χεριών σου,  δηλητήριο στις φλέβες σου. ___ Βίκυ Κατσαρού «Χαρακίδες» Εκδόσεις ΕΝΥΠΝΙΟ, 2023 Η Βίκυ Κατσαρού γεννήθηκε το 1987 και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του τμήματος Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία, στη Θεατρολογία και στο Η' Εργαστήρι Επιμελητών του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Εδώ και αρκετά χρόνια εργάζεται ως μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Έχει γράψει δύο ποιητικές συλλογές, Τα κεράσια της Εύας (Εκδόσεις Ιωλκός, 2018) και Παπούσα (Εκδόσεις Ενύπνιο, 2021). Οι Χαρακίδες είναι το τρίτο της ποιητικό βιβλίο.