Έτσι ξεκίνησαν όλα κοιτάζοντας τον χρόνο να σε κυνηγάει. Χωρίς να το ξέρω, εσύ μου τον σύστησες. Εμφανίστηκε στην ταράτσα φορτωμένος σακούλες. Αντί για τρόφιμα άρχισε να βγάζει βρεγμένα ρούχα. Τι μας ανήκει ακριβώς; Η κλοπή της αίσθησης και κάποια εύσημα που φαίνεται να κερδίζει άλλος στην αφάνεια της ασφάλειας• στον ίδιο χώρο μήνες και μήνες. Βγάζει σχοινιά τα δένει αυτοσχέδια από σπίτι σε σπίτι και απλώνει. Πρώτα τα λευκά εσώρουχα σεντόνια μακό, μετά τα σκούρα, όλα μαζί παντελόνια κάλτσες φούτερ, τέλος χρωματιστές μπλούζες. Τυλίγει τις άδειες σακούλες, τις φυλάει σε σχισμές, τις δένει στα κάγκελα σημαίες να ανεμίζουν. Τα ρούχα ακίνητα, τα βαραίνει το νερό στάζει ο ιδρώτας του καθαρού ίχνους. Ακίνητος και αυτός, περιμένει την κλεψύδρα να στεγνώσει. Είναι το κενό στο βλέμμα σου ώρες ώρες που το κατακτά η κούραση και το βυθίζει κοιτάζοντας τον χρόνο να σε κυνηγάει, χωρίς να το ξέρω, έτσι ξεκίνησαν όλα εσύ μου τον σύστησες. ____ Αριάδνη Καλοκύρη «Χώρα Αναμονής»- Εκδόσεις Κίχλη, 2021 Η Αριάδνη Καλοκύρη γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονι­κή και θέα­τρο. Συνιδρύτρια του δημιουργικού γραφείου Pencilcase, ασχολείται με τον γραφιστικό σχεδιασμό. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Ποιητικὴ και Χάρ­της (ηλεκτρονική έκδοση).