Έχοντας τραγουδήσει πλέον σε εκατοντάδες γάμους κάθε λογής, ελληνικούς, ευρωπαϊκούς, αφρικάνικους, κορεάτικους, γκέι, τρανς, αμερικανικού παλαιού πλούτου, απογόνων σκλάβων κι αποικιοκρατών, λαϊκών, ακαδημαϊκών, στατιστικά παρατηρώ μιαν οικουμενική αλήθεια. Είναι αλλιώς οι άντρες οι γαμπριάτικοι, κι ας μην το ξέρουν. Ντρέπομαι που το λέω, είναι γαμώτο παντελονάτοι, είν’ αλήθεια, σαν επίμονο κλισέ. Είναι ορθοί, ευθυτενείς, τετράγωνοι καμπόσο οι καημένοι, σαν μπάτσοι, σαν ρομπότ, σα λοκατζήδες, ξέρουν να φέρουν το κοστούμι, τη στολή, περπατούν σαν πάπιες. Έχουν μια ποιότητα κοινή αυτοί που θα παντρεύουν «σωστά», θα γίνουν πατεράδες, είναι στη μοίρα τους να κοντοκουρεύονται, να λύνουν το πρόβλημα, να σε γαμούν πιέζοντας τα σαγόνια, το καυλί να καλπάζει σα μηχανή στο εργοστάσιο που μπήκε στο μαξ. Ένα σπέρμα ρίχνουν γρήγορα και μετά συνεχίζουν αγέρωχοι με τις πούτσες όρθιες στην παραγωγή. Κάμποσοι ανέτοιμοι, υποψήφιοι εραστές ή επίσημοι προσπάθησαν να μου κλέψουν τον τίτλο «ο Άντρας μου». «– Μα εγώ είμ’ ο άντρας σου, να μη μ’ αφήνουν να μπω μέσα δωρεάν;» «– Μα αφού εσύ είσαι η γυναίκα μου» «– Έλα τώρα που δεν μ’ αφήνεις να σε γαμήσω απ’ τον κώλο, εγώ είμ’ ο άντρας σου», κι εγώ πάντα μέσα μου γέλαγα. Ακόμα κι όταν παντρεύτηκα την ψωνάρα, είπα «ο άντρας μου» κάμποσες φορές με απόλαυση για να συνεννοηθώ στον δρόμο ή στις υπηρεσίες, μα ποτέ στον ίδιο, και ποτέ μέσα μου, όντως. Κι όμως, 1η Οκτωβρίου, σε κλάσμα κεραυνού και όψη περιγράμματος, είπα «Να τος»! Κι ύστερα έφυγες. Έβαλα κάτω τότε όλους τους υποψήφιους γαμπρούς και διαλογίστηκα το μέλλον με καθέναν ξεχωριστά. Ο ένας για πάντα ασφαλής, σα σκύλος, ζεστός σαν φίλος, αγάπη, τρέμαμε από συγκίνηση σαν αντικρίσαμε το βρεγμένο κεφαλάκι του μωρού μας στο νοσοκομείο, περήφανοι κοιταζόμασταν σα να λέγαμε «τα καταφέραμε επιτέλους, γίναμε ενήλικες!» Ζήσαμε καλά κι αυτός καλύτερα, ανέραστα. Για τον δεύτερο, από τακτ κι αβεβαιότητα αρνούμαι να υποθέσω γραπτώς. Ο τρίτος, σωστός σύζυγος, ψυχρός, εκείνος με τα κοστούμια του, εγώ ρόμπες με τριαντάφυλλα. Ταξιδέψαμε Αίγυπτο, Αργεντινή, Ινδία, Αλγερία, παντού έκανε λίγο κρύο. Ο τέταρτος με λάτρευε, ήταν ο καλύτερος του κόσμου μα Θεέ μου τον βαριόμουνα αφόρητα, τον κατέστρεψα τόσο σύντομα που ντρεπόμουν για πάρτη του. Μετά στο τέλος ήρθε η ώρα να βάλω μπρος να λογαριάσω εμάς, μια εικόνα αμέσως συλλογίστηκα: Ο καθένας αντικριστά κατάματα κοιτώντας απέναντι ακέραια διαπερνούσαμε τον άλλον. Διάφανοι μαγνήτες έλκονταν, εξέρχονταν χωρίς ν’ αποχωρούν σαν αστέρι του Δαβίδ, δυο ίσα τρίγωνα χρυσά εναντιοδρομούσαν. Τρίξανε τα σημαίνοντα, δονίστηκε συθέμελα το μέτωπό μου, σταμάτησα τρομαγμένη, μόνον τα κλάματα έβαλα για λίγο από το φόβο. Γεωργία Καλαφάτη Η Αγέραστος Ρόζα, 2025 Η Γεωργία Καλαφάτη, γνωστή μέσω της μουσικής της καριέρας και ως Sugahspank! είναι διεπιστημονική καλλιτέχνις. Τραγουδοποιός, περφόρμερ, εικαστικός και ποιήτρια, έχει εκδόσει έξι μουσικά άλμπουμ και προσφάτως την πρώτη της ποιητική συλλογή ονόματι Η Αγέραστος Ρόζα από τις ΑΩ εκδόσεις. Ζει στην Αθήνα.