το σπίτι σου ήτανε καφέ με ναυτικά παράθυρα. πίσω από το τζάμι κυλούσε, πότε με πίσσα πότε με κύμα, ένα φημισμένο ποτάμι. κάποιος μου ψιθύρισε πως ήταν ο Δούναβης. στην πλάτη μου κάτι πόδια μετακινούσαν το τραπέζι. κάτι χέρια άνοιγαν ένα κουτί γλυκά, είχες και συγκατοίκους. άνοιξες το ράδιο και έκρυψα τη φωνή μου στο μουσική. για να μη μάθεις πόσο ήθελα το σώμα σου. σε κυνήγησα σε όλο το σπίτι. ακόμα και στα περιοδικά του πατώματος. ακόμα και στην πορτοκαλάδα του κομοδίνου. «ψέματα σου είπαν, δεν είμαι ο Δούναβης» μου ψιθύρισε το ίδιο το ποτάμι. κάθισα στο τραπέζι μαζί με τους άλλους για να βάλω λίγη άχνη στο στόμα μου. έσκισα το διαφημιστικό χαλί, ράντισα με ανθρακικό το ξύλο των τοίχων. τα ψάρια σκόνταφταν στα θεμέλια. ονειρεύτηκα έναν καρχαρία να χορτάσει με μένα, εσένα και τα φαντάσματά μας. ήξερα ότι τέτοια θηλαστικά το αγαπάνε το αίμα. άνοιξε τα παράθυρα, έξυσα την καρδιά μου στο νερά και περίμενα. και ήταν όπως λίγο πριν με λερώσεις εσύ, οικεία και τρομερά. τρομερά οικεία. το καφέ έγινε πηχτό γαλάζιο. μα δεν υπήρχε θάλασσα. τα ταβάνια άχνιζαν στις αδέσποτες μπουρμπουλήθρες. μα δεν υπήρχε «εσύ». επιτέλους συναντηθήκαμε. ---- Στέργια Κάββαλου «Πλαστική Άνοιξη»- Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ, 2013 Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1982 στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια, πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Σπούδασε γαλλική γλώσσα και φιλολογία, λογοτεχνική μετάφραση και πολιτιστική διαχείριση. Το 2011 ήταν υποψήφια στην κατηγορία Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» με τη συλλογή διηγημάτων της Αλτσχάιμερ Trance. To 2012 πήρε υποτροφία ενθάρρυνσης από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) για το μυθιστόρημά της Αντίστροφα, love will tear us apart (εκδ. Μελάνι). Το 2014 με την ποιητική συλλογή της Πλαστική Άνοιξη (εκδ. Εκάτη) ήταν υποψήφια για το βραβείο Γιάννη Βαρβέρη.