Hercules Fundator Gadium Dominatorque «Ο Ηρακλής που ίδρυσε το Gadium» Εδώ οι ήλιοι είναι αφόρητοι. Ο ένας πιο πολύ από τον άλλον κι οι ασθενικοί τρώνε κατά μόνας. Το πλοίο, μεταγωγικό λευκό, κατέφθασε στο λιμάνι. Η ποινή μου, σκέφτηκα, χωρίς αμφιβολία έρχονται για μένα. Πώς τόλμησα να υψώσω ανάστημα στο Μπούργος; H καπνοδόχος σφύριξε τρεις φορές. Οι παρείσακτοι συνωστίστηκαν στις παρυφές του λόφου. Γυναίκες κουνούσαν μαντήλια. Η θάλασσα ήταν ακύμαντη σαν πίσσα. Απ’ το πλοίο κατέβηκε μια βενζινάκατος. Έβαλαν μπρος τη μηχανή. Ένας ναυτικός με αμφίεση πλοίαρχου αποβιβάστηκε μπροστά μας. Τον ρώτησα το πώς ήταν το ταξίδι και αν βαίνουν όλα καλώς στο Κάδιθ. Στα βράχια καθόταν μια γυναίκα που ατένιζε τα ηλιοβασιλέματα και στο κεφάλι είχε δεμένο ένα χρωματιστό μαντήλι. Οι χαρακιές στον κορμό των δέντρων… ένα λάθος και τα πνευμόνια μας θα γέμιζαν νερό απ’ την παλίρροια. Ο μύλος στην κορυφή του λόφου ήταν το γαλάζιο μάτι του θεού. «Πώς θέλετε γεμάτους ποταμούς κι απάνεμα λιμάνια, γεωμόροι;», είπε. «Επαναστάτες που βρυχώνται είμαστε και πότες πληγωμένοι. Βήχες σφοδροί, πόνοι ρευματικοί και παρόμοια άλλα πάθη πριν καταλάβει ο καύσων της ημέρας τον σκοπό μας», απάντησα δείχνοντας την υπόνοια οικισμού στην πλάγια. Όταν έδυσε ο πιο αδύναμος ήλιος ο ναύτης σίγησε, χάιδεψε το γένη του και επέστρεψε στο πλοίο. Από κει η ακτή -τα κύματα ασπάζονταν κατά σειρά την άμμο – φαινόταν ως νέφος κι ούτε ο μέγας μας ναός διεκρίνετο ούτε ο πύργος που στεφάνωσε τη ράχη ούτε τα χτήματα που έλαμπαν εν μέσω φυλλωμάτων. Ποτέ μας δεν τολμήσαμε τη σύρραξη δε σκεφτήκαμε ούτε για μια στιγμή τη λέξη ε π α ν ά σ τ α σ η ποτέ δεν τραγουδήσαμε φάλτσα γεύση ψωμιού δεν είχαμε στο στόμα. Μια κακιά στιγμή και όλα θα πνίγονταν στο αίμα. Οι Ξένοι ζήτησαν πειθαρχία. Το αίτημα τους έγινε δεκτό. Το βράδυ κατέλυσαν στα σπίτια μας. Πήραν τις γυναίκες μας απ’ το χέρι και τα παιδιά μας παραμάσχαλα. Κάνεις δεν έφερε αντίρρηση. Δεν ήτανε ξεκάθαρο -απ’ όσο γνωρίζαμε - αν έπεσε το καθεστώς. Αν προσθέσουμε και το φαινόμενο της παλίρροιας, πώς θα μπορούσαμε να φύγουμε κρυφά δια θαλάσσης; Όταν ξημέρωσε μας συγκέντρωσαν στον λόφο. Ζήτησαν καταγραφή του πληθυσμού είπαν για γενεαλογικά δέντρα και να ξεχάσουμε τα γυναικόπαιδα. Τους δώσαμε τον έλεγχο των καλλιεργειών την εκμετάλλευση όλων των πόρων ζήσαμε σκλάβοι στα χωράφια μας με τα κεφάλια στραμμένα στους καρπούς με τα όπλα πίσω απ’ τις πλάτες μας να μαλακώνουμε το χώμα μέρα με τη μέρα, να σκοντάφτουμε κάθε πρωί στον ίδιο δυνάστη με την αποκρουστική όψη έχοντας τον ίδιο άνθρωπο πλάι μας την ίδια γνάθο κάτω απ’ το πρόσωπό μας. Το παιδί που ξύνεται πάνω σ’ ένα τραπέζι και τρέμει απ’ το κρύο δεν σκανδαλίζει. Υπάρχει μια πόλη τρεις ώρες νότια του Γουαδαλκιβίρ που μένουν άνθρωποι και η καρδιά τους χτυπά σα μια φωτιά που τρεμοσβήνει. Κοιτάξτε την! Εγώ την κοιτάζω που εμφανίζεται μέσα από τους στίχους και τα πατώματά σας και διαλαλεί «δεν έχουν χαθεί όλα» και ξέρω ότι κάτω υπάρχει ο δρόμος με τα γνώριμα σπίτια και το απέναντι εστιατόριο με τις πάπιες γεμάτες μυρμήγκια στα ράμφη τους. Κοιτάξτε την! Είναι η φλόγα που τρεμοσβήνει. -- Στάθης Ιντζές «GADIUM»- Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, 2017 Ο Στάθης Ιντζές γεννήθηκε στη Λάρισα το 1986 και κατάγεται από το Νότιο Πήλιο. Σπούδασε στη Χαλκίδα. Υπήρξε υπεύθυνος των εκδόσεων Θράκα και δημιουργός της σειράς μεταφράσεων Αργεντίνοι ποιητές. Από τον 2018 διευθύνει τις εκδόσεις Ενύπνιο. Ζει στην Αθήνα. Κυκλοφορούν τα πεζογραφήματά του Κάτω η σκουριά (εκτός εμπορίου, 2012), Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας (Θράκα 2014), Οι ανειδίκευτοι δεν βγάζουν κιχ (Μελάνι 2017), Η Μήνα και άλλες ιστορίες (Κίχλη 2019), οι ποιητικές συλλογές Συνωμοσία Ταυτοχρονισμού (Γαβριηλίδης 2011), Σεληνάκατος (Μανδραγόρας 2013), Gadium (Θράκα 2017) και οι μεταφράσεις Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν, Η έκτρωση (Ενύπνιο 2018), Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Ποιήματα (Θράκα 2014), Χοακίν Χιανούσι, Ποιήματα (Θράκα 2015), Ούγκο Μουχίκα, Ποιήματα (Θράκα 2015) κ.α.