Όπως στεκόμασταν στο εφετείο των Αθηνών  και περιμέναμε την απόφαση,  σε μια στιγμή έπαψαν όλα.  Η μουσική χαμήλωσε              μέχρι που έσβησε.  Τα συνθήματα ακολούθησαν τα τραγούδια.  Ο ουρανός συννέφιασε απότομα.  Έσκασαν δύο βροντές  μετά από 2 κεραυνούς  και πριν έρθει ο τρίτος όλα επανήλθαν.  Όλα, εκτός από τον χρόνο.  Λες και γύρισαν οι δεκαετίες πίσω.  Λες και γυρίσαμε σε μία εποχή πιο άγρια, με τα προσφυγικά παραδίπλα ανύπαρκτα.  Τα κινητά εξαφανισμένα  για να καταγράψουν το γεγονός  και οι κάμερες δεν έπιαναν  από τις ταράτσες ήταν πολύ μακριά.  Σκέφτομαι ότι είμαστε στο 1800  και δεν έχω κανένα επιχείρημα για αυτό, αλλά έτσι μου είπε  το μυαλουδάκι μου.  Καθώς κοιτιόμαστε να δούμε τι παίζει,  ήρθαν κάτι αστυνόμοι  και δικαστές της εποχής  και μας πέταξαν στα πόδια  κάτι σκουπιδοσακούλες  που κουνιόντουσαν μόνες τους.  Στην κάθε σακούλα είχε μία Α4 με ένα όνομα επάνω.  Τα ονόματα των κατηγορουμένων.  Σε κάποι@ πήρε δύο τρία δεύτερα,  σε κάποι@ ίσως και λεπτό,  μα όλοι, μα όλοι στο τέλος  είχαμε καταλήξει να κλωτσάμε  δυνατά τις σακούλες,  να μαντεύουμε πού είναι το κεφάλι  και να χτυπάμε δυνατά  ένα χτύπημα για κάθε πρόσωπο που χάθηκε.  Για κάθε θύμα ρατσισμού.  Για κάθε φορά που είδαμε τους γονείς μας να τους πιστεύουν,  να βρωμίζονται και να ξεφτιλίζονται  στα μάτια μας.  Αφού αφήσαμε τις σακούλες, νεκρές,  σχισμένες με το αίμα να ρέει,  κάποιος φώναξε «ενός λεπτού σιγή».  Όση ώρα το βουλώσαμε  σκεφτήκαμε κι άλλους λόγους  για κλωτσιές.  Ρίξαμε λίγες ακόμα στα άψυχα  και φύγαμε για τα σπίτια μας.  Την επόμενη ξύπνησα στο 2020.  Οι δημοσιογράφοι στην TV  ήταν με το μέρος μας – ΧΑΧΑ! και παρ’ όλη την αίσθηση ότι ζήσαμε ένα όνειρο,  όλα συνέβησαν.  Οι καταδίκες, τα συνθήματα,  οι κλωτσιές και τα χιλιάρικα κόσμου  αιτούμενου δικαιοσύνη  δικαίωση και λόγο να συνεχίσει να μάχεται.  Το όνειρο δεν ήταν όνειρο,  μα όταν ξυπνάω θα το σκέφτομαι καμιά φορά  και θα αναρωτιέμαι.  Όταν θα αποτύχω ξανά και ξανά,  θα αντέξω να μη πέσω στην παγίδα;  Είμαι ικανός να κρατήσω το μίσος μακριά;  Μπορώ να κρατήσω το βλέμμα μου  πάνω σε αυτούς που πραγματικά φταίνε,  χωρίς να γίνω δειλός που ψάχνει  να ρίξει αλλού την ευθύνη  γιατί ψηλά δεν φτάνει;  Θα μπορέσω να το πω σε παιδιά, να τα προετοιμάσω και να τα εμπνεύσω;  Και τελικά είχαν στο 1800 σκουπιδοσακούλες και Α4; ____ Ζε Μήτσος ΑNΥΠΝΙΕΣ - Εκδόσεις Poetry Slam GR, 2022 Ο Δημήτρης Μπαρμπαγιάννης, aka Ζε Μήτσος (Αθήνα, 1989), είναι ποιητής και spoken Word artist και ασχολείται με την προφορική ποίηση από το 2018.  Μετά από 2 χρόνια συμμετοχής στο Ελληνικό τουρνουά Poetry Slam Gr, κέρδισε την πρώτη θέση για την περίοδο 2019-2020 και αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Το 2020, κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με ποιήματα Σλαμ, Μνιαμ, σε ροή και το 2021 κυκλοφόρησε η 2η ποιητική του συλλογή Ανυπνίες από τις αυτοεκδόσεις Poetry Slam Gr. Πρόσφατα κυκλοφόρησε τον πρώτο του Spoken Word δίσκο με τίτλο Marco Polo. Ο Ζε Μήτσος είναι ο διοργανωτής του μηνιαίου open mic Ταράτσα ποίηση.