Έχω έναν πρόσφυγα κοιμισμένο στο σαλόνι μου Του ’χω στρώσει ζεστά, στο χαλί Πόσο όμορφος κάτω απ’ τα λαμπάκια Τον κοιτάζω ώρες – έχω κάνει το χρέος μου; Όχι δεν κλαίω Έχω ένα δέντρο σταυρωμένο στο σαλόνι μου Είκοσι μέρες τώρα οι βελόνες του                     τρυπάν τα όνειρά μου Στάζουν νερό τα χρόνια, τα λαμπάκια βραχυκυκλώνουν Άδειες οι κάλτσες καίγονται αφήνοντας αέρα πλαστικό και χρυσόσκονη Εγώ πάλι στη μέση εισπνέω με τρόμο Δεκέμβρη Μα δεν κλαίω Όχι, δεν υπήρξα καλή Σιωπηλή ήμουν πάντα Δεν έφερνα αντιρρήσεις Δεν σήκωνα το κεφάλι Αγαπούσα τον πρόσφυγα που μου ’τυχε ως εαυτόν Τον τύλιγα σε χαρτιά κάθε Γενάρη Τον έκλεινα σε μέρος ασφαλές Του χρόνου πάλι θα σε χρειαστώ, εντάξει; (αν δεν έκλαψες κλάμα ξένο, δεν ξέρεις                 – ακούς;) Πέρασα τρία μέτρα λαμπάκια γύρω απ’ τον λαιμό Δεν είχε κανείς πιο γιορτινή θηλιά Ελάτε να γιορτάσουμε, λοιπόν, γιατί καθυστερείτε; Αργήσαμε και θα μας βρει ο νέος χρόνος                  με τα στολίδια στα χέρια Όχι, δεν κλαίω (το βάρος του κόσμου με συνθλίβει) ______ Μαρία Ζαγκλαρά «Τοπογραφία της νοσταλγίας»  Εκδόσεις ΑΩ, 2022  Η Μαρία Ζαγκλαρά γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται ως αρχαιολόγος. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ, Μουσειολογία στο πανεπιστήμιο του Leicester και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στην Φλώρινα. Το 2021 πήρε το πτυχίο της στην Ψυχολογία από το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κουκούτσι η πρώτη της ποιητική συλλογή Η καρδιά ήταν μόνο το πρόσχημα, για την οποία απέσπασε το βραβείο ποίησης «Μαρία Πολυδούρη». Από το 2019 είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Καρυοθραύστις (εκδ. Ρώμη), ενώ γράφει κριτικές και παρουσιάσεις σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και εκδόσεις.