αυτό συνήθως λέει: 9 με 5 πάλι και αύριο 9 με 5, ξανά. κάθε μέρα 9 με 5. τώρα πια υπάρχει ένας και μοναδικός κανόνας. δε μιλάμε για το 9 με 5 πια. δεν μιλάμε για τους τσακωμούς στα τρόλεϊ πλέον, κάνουμε πως τα ξεχάσαμε αυτά. δεν μιλάμε για το πως σκύβουμε το κεφάλι στα λεωφορεία, φανταζόμαστε πως ο καθένας έφτασε όπου πήγαινε με το νέο του αμάξι. δεν μιλάμε για τα ημερολόγια και τις μέρες που δεν άλλαζαν καν. το μόνο μέλλον που φαντασιώνομαι είναι η μέρα που θα φύγω μέσα σε μια κόκκινη, καγκούρικη, κάμπριο BMW του 90. οτιδήποτε για να μη φαίνονται οι μέρες μας ίδιες. δεν είναι ίδιες. δεν υπάρχει το 9 με 5 πια, μου τελείωσε. με ρωτάνε τι κάνω για να ζήσω, σηκώνω τους ώμους, κουνάω το αριστερό μου χέρι και κλείνω την κουβέντα. δεν είμαστε το 9 με 5 πια αγάπη μου. τέρμα τα 50 τηλεφωνήματα τη μέρα, τέρμα τα ουίσκια, τέρμα το σκουπίδιασμα. μόνο έτσι θα βγαίναμε από το 9 με 5 ξανά. οι μέρες μου άλλαξαν όταν άνοιξα τα μάτια μου δίπλα σου και μετά από χρόνια ξύπνησα στ’ αλήθεια. παρατήσαμε τα γραφεία, τα ταμεία, τα τραπέζια και μείναμε στο κρεβάτι μέχρι το μεσημέρι. κάναμε το 9 με 5 να φαίνεται σχεδόν ανθρωπινό. κόψαμε μαχαίρι τις κλάψες και το περίμενε. κι αδειάσαμε τα στασίδια μας. αδειάσαμε όσους μας άδειαζαν για χρόνια. κομμένες οι μαλακίες μας υποσχεθήκαμε, κομμένοι οι θλιμμένοι καφέδες χωρίς καλημέρα, κομμένοι οι εφιάλτες τα κουβούκλια, οι καρέκλες που γυρνάνε και γυρνάνε ασταμάτητα μέχρι να ξεράσεις. ξυπνήσαμε και ήπιαμε καφέ μαζί, σηκώσαμε συγχρόνως το τηλέφωνο και παίξαμε πακέτα στις δουλειές μας. σηκώσαμε σχεδόν ένα ολόκληρο μαγαζί στις τσάντες μας μέσα στο ασανσέρ. μπήκαμε σε ένα δανεικό αμάξι, και ακούσαμε μετά από χρόνια το εργατικό. αλλά τώρα μας φάνηκε απλά κάπως αστείο. 9 με 5, 8 ώρες την μέρα κάθε γαμημένη μέρα. οι 8 πιο παραγωγικές ώρες στην μέρα μου που πέταγα για χρόνια. οι 8 ώρες που έχω ελεύθερες για να ονειρεύομαι πια. ή που θα πιάσει το μεγάλο κόλπο, ή που θα μπούμε φυλακή, ή που τελικά θα τα καταφέρουμε, χωρίς 9 με 5. _____ Αλεξάνδρα Επίθετη «Χειτ Σιτι», Bad Poetry Social Club, 2023  H Α. Επίθετη, ή Αλεξάνδρα Επίθετη, ή Αλεξάνδρα, έχει γεννηθεί στη Βουλγαρία, μεγάλωσε στην Χαλκίδα και τα τελευταία 10 χρόνια ζει στην Αθήνα. Γράφει ποιήματα και είναι ένα από τα μέλη του The Bad Poetry Social Club. Ασχολείται με το spoken word, την αυτοέκδοση και το video poetry.