Πιστέψαμε στα πιο όμορφα όνειρα καθώς ο νους μας γυρόφερνε γύρα από μια ελπίδα. Μια ελπίδα αθώα και παιδική. Τα ξεθωριασμένα όνειρα αυτά θυμάμαι κάθε φορά που κοιτάζω με αναπόληση τις χαρακωμένες σελίδες. Θυμάμαι την οργή, τον πόνο και την αγάπη. Άραγε είχε νόημα η πίστη σε μια ιδέα; Είχε νόημα ή πίστη στη ζωή; Λόγια που δεν μπορούν να γραφτούν λέξεις που δεν μπορούν να εκφραστούν κατακλύζουν τις σκέψεις μου. Η σιγή του ημερολογίου έγινε καθημερινότητα. Τα παλιά ιδανικά προδόθηκαν κάτω από την μπότα του κομφορμισμού. Προσπάθησα να αγαπήσω και να αγαπηθώ να πιστέψω και να με πιστέψουν. μάταια η αλαζονεία της μοναξιάς νίκησε “Άκου τον ψίθυρό μου από τη σπηλιά και απομακρύνσου” __ Γιώργος Δρίτσας «Το Ματωμένο Όνειρο»- Εκδόσεις Οδός ΠΑΝΟΣ, 2023 Ο Γιώργος Δρίτσας γεννήθηκε το 1994 στην Κόρινθο. Είναι απόφοιτος του Φ.Π.Ψ. (Φιλοσοφία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία) της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, στο οποίο και συνέχισε/ζει τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές του σπουδές. Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Η ηχώ του Ζαρατούστρα, σε μορφή αυτοέκδοσης, ενώ από τις εκδόσεις Οδός Πανός κυκλοφορούν οι, κοινής θεματικής, ποιητικές συλλογές του σκιά θανάτου (2022) και το ματωμένο όνειρο (2023), με παλιά και νέα ποιήματά του. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά και ανθολογίες.