Η γεύση του ξιδιού είναι σε κάθε γλώσσα  που μουρμουρίζει ασθμαίνοντας: «Θεέ μου,                   Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες»                                                     Rantal Jarrell  Tο θέατρο γέμιζε με ρυθμό υπαγορεύσεις  έξω έβρεχε δάση  οι σκιές που έπιναν παχύ νερό γίνονταν πουλιά  και λίγο μακρύτερα ο δήμιος έκανε καλά τη δουλειά του: με ταχύτητα πηγαδιού εξαφάνιζε τα συμβάντα.  Το θέατρο άδειασε όλα ξανάγιναν ήσυχα.  Αγάλματα υπογράφουν αυτόγραφα.  Στο αεί του νυν καρδιές αγίων περιφέρονται σε ξύλινα μπολ.  Κανείς δεν εξάπτεται.  Όλες οι γιορτές έχουνε ματωμένα ονόματα. (επειδή δε συναντηθήκαμε σε στέρεο έδαφος  κι ήρθαμε από μέρες που τις πυροβόλησαν στα μάτια  χίμηξαν ορδές ανθρώπων και μας ξέσκισαν  με στριγγλιές  μας φώναξαν με λανθασμένα ονόματα  -όχι πάντως τα δικά μας-  φώναξαν, σκουπίδια  φώναξαν, λεροί φώναξαν, παρίες εμείς απλώς δείχναμε με το δάχτυλο την καρδιά μας.  Άλλη γλώσσα δεν ξέραμε.) ___ Στέλλα Δούμου «Χρονορυχείο»- Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, 2017 Η Στέλλα Δούμου γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα και κατάγεται από τη Μάνη. Γράφει ποίηση, ποιητική πρόζα και πεζά σε μικρή φόρμα. Κείμενά της δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Στίχοι της έχουν μελοποιηθεί και υπογράφονται στη δισκογραφία με το όνομα Ουράνια. Το βιβλίο Χαμηλές οκτάβες περιλαμβάνει τις ποιητικές συλλογές Χαμηλές Οκτάβες και Μέλισσες σφουγγαρίζουν τις κοιλάδες. Οι Χαμηλές οκτάβες τιμήθηκαν με το Α΄ Βραβείο του ΚΘ΄ (2012) λογοτεχνικού διαγωνισμού του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.