σε μία πρώτη εμφάνιση θα έχω αδερφή. Ένα αληθές γεγονός επαναλαμβάνεται στους καθρέφτες πίσω από τις βιτρίνες εμπορικών καταστημάτων που που- λάνε παπούτσια, αξεσουάρ αυτοκινήτων, χειροποί- ητα σαπούνια, μπιμπελό με κολυμβητές, γάτες και νε- ράιδες που σου δείχνουν τον χρόνο κοιμισμένες στον λεπτοδείκτη. Μία αδερφή που είναι η σχέση με την οικογένειά μου , καθώς λέμε τη λέξη «Μαραμ- πού» και αυτό ανασταίνεται στην αφήγηση. Μία αφή- γηση που περνά από τον θάνατο του μέλλοντος και της επινόησης του θέματος. Το Μαραμπού που είναι ο κόσμος των δώρων, της γενέθλιας προσφοράς, των συμβολικών αντικειμένων. Επιλεγμένα με βάση το χρώμα, αγορασμένα για τους συμμαθητές που συμ- παθούμε και είναι η ευκαιρία να τους κάνουμε φί- λους μας για πάντα. Ναι, να είναι φίλοι και να θαυμά- ζουμε τον τρόπο που κρατάνε το μολύβι ή τον τρόπο που έχουν να πέφτουν στα χαλίκια χωρίς να κλαίνε δυνατά. Με τα σκισμένα γόνατα και τον ασβέστη στις ρωγμές συνεχίζουν να παίζουν. Η ικανότητα της αν- τοχής σε κάνει αποδεκτή στην κοινότητα. Μία κοινό- τητα με μαλακές κοιλιές. Μία κοινότητα που τρώει τυροπιτάκια. Μία κοινότητα που μυστικά διαπραγμα- τεύτηκε τον χρόνο και θα αποκλειστεί στον επόμενο γύρο. Μία κοινότητα που είναι η αδερφή μου, εγώ και κάποιες άλλες που θα φανερωθούν αργότερα. ___ Γεωργία Διάκου «Αυτά που φαίνονται στο φως μού μοιάζουν οικεία»- Θράκα, 2023 Η Γεωργία Διάκου γεννήθηκε το 1995 στην Καρδίτσα, όπου και μεγάλωσε. Από το 2013 μένει στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. (2019) και είναι φοιτήτρια του τμήματος Θεάτρου με κατεύθυνση Σκηνοθεσίας. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά (Θράκα, Τεφλόν, Στάχτες, Bibliotheque, Εντευκτήριο). Πέραν της ποίησης ασχολείται και με τη συγγραφή πεζών μικρής φόρμας.Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί η ποιητική της νουβέλα λαβίνια σουλτς (2023).