για χρόνια δεν μας πείραζαν οι πεθαμένοι χώνονταν ένας ένας στη γη και αποκεί σαν ήταν φρέσκοι μάς χαιρετούσαν συχνά μέσα στον ύπνο μάς επισκέπτονταν αιφνίδια με άδεια χέρια πτωχοί ζητιάνοι μνήμης. η φωνή τους το βλέμμα και η εμφάνισή τους στην πόρτα μας άλλοτε τρόμαζε και άλλοτε παρηγορούσε. κατόπιν τους κατάπινε το κενό. απομακρύνονταν. έφευγαν όλο και πιο μακριά συγχωνεύονταν στην ανυπαρξία του υπόλοιπου περιβάλλοντος σύμπαντος που ούτε γνωρίζουμε ούτε μπορούμε να συλλάβουμε πως υπάρχει. σκιές ονείρου μακρινές και τις ξεχνούσαμε. αλλά δεν έπαυε να χτυπάει το αίμα τους στο πιο βαθύ μέσα. ίδιες παραξενιές - ίδια φερσίματα και τα καμώματα τα ξεχασμένα ήταν ακόμα και δικά μας ή μοναχά δικά τους; για χρόνια δεν μας πείραζαν οι πεθαμένοι μέχρι ν' αρχίσουν οι πόνοι κι οι αγάπες. αυτά τους ξυπνούσαν κι άπλωναν πάλι τα χέρια προς εμάς και τη νύχτα στο τραγούδι από το πουθενά. ήταν δικό τους το πουθενά. μέσα στο τώρα και το εδώ το δικό μας. αίμα και χώμα και σάρκα και κόκαλα. και καρδιά κοινή να χτυπά στον αιώνα των αιώνων. -- Φοίβη Γιαννίση  «ΣΚΟΤΑΔΙ ΞΑΝΑ» Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, 2019 H Φοίβη Γιαννίση είναι ποιήτρια και αρχιτέκτων, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το έργο της είναι διαμεσικό και ερευνά την ποίηση στη σχέση της με τον χώρο και το σώμα μέσα από τα πεδία της γραφής, της εκφώνησης, της περφόρμανς, της αναπαράστασης και της εγκατάστασης. Έχει δημοσιεύσει επτά ποιητικά βιβλία, με τελευταία τη Χίμαιρα (Καστανιώτης 2019) και τη Ραψωδία (Gutenberg 2017), ενώ η συλλογή της Ομηρικά (Κέδρος 2009) έχει δημοσιευτεί στα γερμανικά και στα αγγλικά. Την αγγλική έκδοση διάλεξε η Anne Carson ως ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασε το 2017. Ατομικές ποιητικές εκθέσεις: οπτικοακουστικό ποίημα Τέττιξ στο ΕΜΣΤ (2012),  εγκατάσταση ΑΙΓΑΙ_Ω: Τα Τραγούδια, Μουσείο Αγγελική Χατζημιχάλη (σε συνεργασία με την Ίριδα Λυκουριώτη, 2015)