Το πηγαινέλα των κυμάτων. Ένας λυγμός. Η πρώτη λέξη ενός παιδιού. Ένα αχ κι ένα χα. Ένα λιγνό κεράκι που ανάβει τις νύχτες του δαιμονισμένου αέρα για να φωτίσει τα σκοτάδια μου –τα δικά μου και τα δικά σου. Η τρυφερότητα της Άνοιξης κι η ευεργεσία του Χειμώνα. Το πηγαινέλα του τρένου στις ράγες. Μια φιλήσυχη μανάβισσα που τυλίγει με επιμέλεια ένα ματσάκι μαϊντανό στη λαϊκή. Το βουβό κλάμα της μάνας όταν ξέρει πια με σιγουριά ότι το κωφό παιδί της δεν θα ακούσει ποτέ το χάδι της φωνής της. Το πηγαινέλα της επανάληψης. Τα στάχια-κύματα στο φύσημα του αέρα. Τ’ ακρογιάλια της Μυκόνου τον χειμώνα και το σπήλαιο της Δονούσας, που προσμένει την καταφυγή της φώκιας. Οι κέδροι της Γαύδου και τα γυμνά κορμιά στη θάλασσα του Αγιάννη. Το πηγαινέλα της ανάσας. Οι πόλεις τη νύχτα, οι πουτάνες, τα πρεζάκια που ψάχνουν στέγη να χωρέσει την απελπισία κι η φουρνάρισσα νυσταγμένη και γενναιόδωρη που βγαίνει απ΄ το σπίτι της αχάραγα. Ο πόθος του άστεγου στο βλέμμα του όταν ακολουθεί από τους αστραγάλους ως τα γόνατα τις γάμπες της αδιάφορης περαστικής γυναίκας. Τα ωραία, τα μελλούμενα κι όσα περίσσεψαν της λήθης. Η θέα της πόλης από την κεραμοσκεπή σπιτιού στη γειτονιά Τριτάκη. Το πηγαινέλα του αβέβαιου έρωτα. Ένα φιλί που δεν το φόρεσε κανείς κι ένα χάδι μετέωρο που δεν ακούμπησε σε σώμα. Η γιαγιά κι η προγιαγιά μου που τίμησαν τις πληγές τους και ξέπλυναν με δάκρυα τις μαχαιριές και τα γδαρσίματα κάθε γυναίκας. Ένα-ένα τα γράμματα της ε π α ν α σ τ α σ η ς. Το είδωλο της Λιολιώς κι η μαστεκτομή της στον θαμπό καθρέφτη. Η απουσία που χτυπάει σύγκορμα τον μοναχό. Το πηγαινέλα της απόφασης να κόψεις το τσιγάρο. Οι χάντρες που σκόρπισαν στο πάτωμα από το κομπολόι του γέροντα στη Ήπειρο ή το βραχιόλι του κοριτσιού στα γύφτικα της Πάτρας. Το χαμόγελο στις σόλες των παπουτσιών του πρόσφυγα. Τα λαχανιασμένα σεντόνια, τα κεντημένα με χάδια. Η ανίσχυρη σιωπή του ετοιμοθάνατου κι η εκπνοή του. Τα υστερόγραφα, τα σε φιλώ, τα πάρε με όταν φτάσεις, Τα σ’ αγαπώ. Τα βουνά, οι χαράδρες στο εσωτερικό της παλάμης κι οι φλεβίτσες στους μηρούς της μάνας. Το πηγαινέλα της ζωής. -- Μάρω Γαλάνη «Όσα περίσσεψαν της Λήθης» Εκδόσεις ΠΟΛΥΕΔΡΟ, 2023 Η Μάρω Γαλάνη είναι χορογράφος, performer, ποιήτρια. Eίναι Διδακτόρισσα Preforming Arts από το NAS & National Academy for Theatre-Film Arts, Sofia, Bulgaria και κατέχει Master στη Δημιουργική Γραφή -κατεύθυνση Συγγραφή- από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Εργάζεται ως διδάσκουσα -Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό- στο ΤΕπΕΚΕ του Πανεπιστημίου Πατρών. Διδάσκει Επιτελεστική ποίηση στο ΠΜΣ «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Έχει εργασθεί, ως performer, χορογράφος και σκηνοθέτης σε περισσότερες από 30 παραστάσεις, στην Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο και Βουλγαρία. Στο Ελληνικό θέατρο έχει συνεργαστεί με τον Γιάννη Βόγλη, Κώστα Καζάκο, Πάνο Παπαϊωάννου, Θοδωρή Αμπαζή, Ελένη Μποζά κ.α. Έχει συγγράψει θέατρο, ποίηση, διηγήματα και επιστημονικά συγγράμματα για την τέχνη και την ποίηση στην εκπαίδευση. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά και πολιτιστικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστολόγια. Βραβεύτηκε το 2017, από τη Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Πατρών, για το διήγημα «Φιλί να φυλάγεσαι» -στο Συλλογικό έργο «Η βιβλιοθήκη μόλις είχε ανοίξει» εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, 2018. Το θεατρικό έργο της «ΡΑΣΥ 74.135» εκδόσεις  ΤΟ ΔΟΝΤΙ, 2020, σκηνοθετήθηκε και παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, το 2020. Η ποιητική της συλλογή «Όσα περίσσεψαν της  λήθης» εκδόσεις ΠΟΛΥΕΔΡΟ, 2023, συμπεριλήφθηκε στη λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2023.