Τα σπίτια μας κλειστά και το κλειδί χαμένο. Ακούω γάβγισμα. Κλαδί που ραγίζει. Το χέρι σου με αφήνει. Φλόγα που τρεμοσβήνει. Να μην αδικώ και να μην ενοχλώ. Όσοι έχετε ζεστά χέρια μπορείτε να είστε σίγουροι ότι είστε ζωντανοί. Μα απ’ όλους εμάς τώρα που καθόμαστε αμίλητοι στο βαγόνι κάποιος σκέφτεται το χώμα και κάποιος το νερό. Τη δεκαετία που μας πέρασε νιώθω ότι μας έσωζε πάντα το καλοκαίρι. Είχαμε όμορφα πρόσωπα και ας μη μας φαίνεται πια τώρα που οι χορδές του πιάνου τυλίγονται σφιχτά γύρω απ’ τα κόκκαλα μας. Από την Δραπετσώνα μέχρι την Ραφήνα απλώνεται ένα σύννεφο και θα βρέξει μαύρο αίμα. Δε με πειράζει όταν με φωνάζετε μπούμερ στον δρόμο. Με πειράζει όταν δεν πεθαίνετε με βασανιστικό τρόπο. Τελειώνει η μπομπίνα του φιλμ. Κλείνουν οι αίθουσες των κινηματογράφων και γίνονται υπουργεία, γήπεδα μίνι γκολφ, εκκλησίες νέων θρησκειών. Και εγώ γέρνω στην βουκαμβίλια ή στην κολώνα της ΔΕΗ ή στο στήθος της μάνας μου και χρησιμοποιώ μόνο φράσεις που χρησιμοποιούσαν οι ασπρόμαυροι. Χορεύω λίγο, μιλάω λίγο, από παρέες λίγο. Πηγαίνω κινηματογράφο στ’ αμερικάνικα. Οικογένεια θα πει αυτό που δεν ολοκληρώνεται και η ευτυχία είμαι σίγουρος ότι δεν βρίσκεται στην Αθήνα. Όχι μόνο για μένα άλλα και για κανέναν. Την επόμενη Κυριακή το μεσημέρι γύρω στις 12 και μισή. Ελάτε να μαζευτούμε στο πιο ψηλό σημείο της Αθήνας, στον Λυκαβηττό. Εμείς που φοβόμαστε ότι θα πεθάνουν οι γονείς μας. Η Τέτη και η Κατερίνα είναι εκεί. Η Κλειώ και η Μαρία. Η Λουκία και η Ελευθερία. Βλέπω την φίλη μου στον ουρανό. Κάποτε η οδός Πανεπιστημίου ήτανε ποτάμι και έφτανε μέχρι την Ινδία. Στις όχθες του Γάγγη έμενε μια οικογένεια. Με πέντε κορίτσια και ένα αγόρι μικρό. Το έτος ήταν 1951. Και αν ζούσες τότε δεν θα το έβλεπες ασπρόμαυρο. Και αν ήταν ταινία θα είχε την αφήγηση μικρού κοριτσιού. Και αν οι ζωές μας ήταν στίχοι θα δίναν χάδια και δεν θα δίναν συμβουλές. Δεν την ξαναείδα. Και μεγάλωσα. Νόμιζα ότι μεγάλωσα ελεύθερος άλλα βλέπω να προεξέχουν δεσμά και απ’ τους δικούς μου αστραγάλους. Και αναρωτιέμαι αν είναι ακόμα όμορφη ή αν αυτή η χώρα της έκλεψε την ομορφιά όπως συνηθίζει να κάνει στα πιο όμορφα παιδιά της. Μέσα μου θα θελα να χει ξεφύγει όπως θα θελα να ξεφύγω και εγώ... άλλα το ξέρω πια ότι δεν γίνεται... αυτό... απλά δεν γίνεται. Ιουλία Σταυρίδου. Ειρήνη Ιγγλέση. Αννέζα Παπαδοπούλου. Ονόματα και επώνυμα φίλων. Πόσα ονόματα θυμάσαι εσύ; Υπάρχει ακόμα το νησί που πηγαίνατε μαζί διακοπές; Υπάρχει το πηγάδι που σκαρώνατε ευχές; Υπάρχει ακόμα η Αθήνα; Υπάρχει ακόμα το ποτάμι της; ___ Βούλγαρης Αλέξανδρος (THE BOY) Από το album «Αυστραλία» - Inner Ear Records, 2025 Ο The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981 και είναι σκηνοθέτης και μουσικός. Έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες μεγάλου μήκους («Κλαις;», «Ροζ», «Χιγκίτα», «Νήμα», “Winona”, «Γυμναστήριο»), που έχουν παρουσιαστεί και βραβευτεί σε πολλά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει κυκλοφορήσει πάνω από 25 μουσικά άλμπουμ (“Please make me dance”, «Κουστουμάκι», «Ηλιοθεραπεία», «Έτοιμοι», «Παραδουλεύτρα», «Αντιλόπη», «Ώντρεϋ» και άλλα) και έχει γράψει μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Επίσης, έχει εμφανιστεί ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και στο θέατρο, έχει σκηνοθετήσει μουσικά βίντεο και τα τελευταία χρόνια διδάσκει κινηματογράφο σε σχολές υποκριτικής.