Ι χλωρίνη έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές˗ ποτέ όμως για σφουγγάρισμα κυρίως για καθάρισμα είναι μια λιτανεία εθελούσιας φυγής το πώς καθαρίζεις το μπουκάλι δάχτυλο προς δάχτυλο να μη μείνει˗ σφηνάκι, απαίσια γεύση ρεύεσαι μετά από δώδεκα ώρες χλωρίνη βέβαια˗ όταν θα χρειαστεί να την ξαναχρησιμοποιήσεις γιατί σκέφτεσαι ότι οι μόνοι δρόμοι είναι η πτώση στο κενό από τον έκτο ή από κάποιο σοκάκι που ωρύεσαι στους τουρίστες, τα παράσιτα και μια διμοιρία θα σου καίει τη μύτη λίγο παραπάνω και θα θέλεις να ξεράσεις και θα θέλεις να κοιμηθείς και μέσα σου λίγο θα καθαγιάζεις και θα σκέφτεσαι ότι ευτυχώς έπιασαν τόπο οι προσευχές και δεν έφυγες πρόωρα˗ τώρα ώρα να κάνεις το τάμα. ΙΙ Τον τελευταίο καιρό πιάνω συχνά τη φωνή μου να σπάει σαν χαλασμένο σήμα ασύρματου ή χαλίκια που τα κάνω γαργάρες τα αναμασάω και πνίγομαι στραβοκαταπίνω τις λέξεις δεν τολμώ να ξεστομίσω να ξετρυπώσω αυτά που θέλω φοβάμαι˗ μην τρομάξουν αυτοί οι λίγοι που έμειναν ή μήπως κάνα χαλίκι μου ξεφύγει γίνει κοτρόνα και τους χτυπήσει στο κεφάλι και τι θα τα κάνω τόσα πτώματα, ήδη τα χαρακώματα μες στο κεφάλι μου έχουν γεμίσει˗ και ποιος να τολμήσει να μου πει να μαζέψω το χάος που άφησα πίσω όταν˗ τους χωράει εύκολα η αταξία μου χάνεται σε κιτρινισμένες σελίδες καφάσια λερωμένα με πυρίτιδα και ένα χαλασμένο φωτοτυπικό˗ τα σπασμένα τζάμια θολά από τη σκόνη, τον καπνό κρύβουν καλά τα πρόσωπά τους και ο χώρος έγινε ασφυκτικός. Τον τελευταίο καιρό πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σπάει να πέφτει με τα πλευρά σε κάποιο γκλοπ και να ραγίζουν να λυγίζουν τα γόνατα την ύστατη στιγμή να αφήνω στο πεζοδρόμιο τα πνευμόνια μου, τον καπνό μου και δύο μπάρες φιλτράκια αντηχεί ο σφυγμός μου ο ασύρματος η αναπνοή μου που δεν προλαβαίνει˗ το κεφάλι μου πονάει είμαι απρόσεκτη δεν είδα το μαύρο καουτσούκ είδα τα μάτια του την ευχαρίστηση και την ηδονή μούδιασα οι εκφράσεις μου πάγωσαν τα χέρια μου πάγωσαν οι σκέψεις μου οι γλάστρες στο μπαλκόνι˗ τον τελευταίο καιρό πιάνω συχνά τα νύχια μου να σπάνε καθώς σκάβω το χώμα να βγάλω και την τελευταία σάπια φύτρα τι να τα κάνω τόσα πτώματα; __ Ανατολή Δουμάκη - ΑΡΝΗΣΙΚΥΡΙΑ, Ars Nocturna, Οκτώβριος 2024 Η Ανατολή Δουμάκη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πειραιά. Είναι απόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας και ποιήτρια. Οι λέξεις και η γραφή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της και κάτι που αγαπάει από παιδί. Μεγαλώνοντας ασχολήθηκε με την slam ποίηση και τη spoken word performance. Έχει εκδόσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Αρνησικυρία, έχει συμμετάσχει σε συλλογικές ποιητικές συλλογές, έχει αυτοεκδόσει zine με κολλάζ και ποίηση και έχει το δικό της ποιητικό blog με τίτλο Liminalang. Η έμπνευσή της είναι οι αντιφάσεις και το χάος της Αθήνας.