Στον τόπο αυτόν έρχομαι μόνο νύχτα παίζω ερήμην μια καληνύχτα πώς ξέρω αν θα τους βρω να λένε να λέω μόνο ξέρω να μεθώ και να νά ένας, να ψάχνω, τα κεφάλια, να ψάχνω καθώς προβαίνω ή ανεβαίνω πέντε δέκα δεκαπέντε είκοσι είκοσι πέντε τα κεφάλια τα νηφάλια της παιδικής μου ηλικίας δόντια που δεν έπεσαν ακόμα στα πατώματα με τον έψιλον σαν πτώματα πια δεν μιλιόμαστε έξω απ’ τα δόντια μόνο εκτός δεν βγαίνω στο μέτρημα δεν βγαίνω δεν μου βγαίνουν οι φιλίες οι ανάλατες οι ομιλίες οι ανάλεκτες οι τριάντα τριάντα πέντε σαράντα διάστικτες από τις φυλλωσιές ματιές των κρεμάμενων από τα δέντρα των γονιών μου οι κεφαλές τους να προδίδουν τους κρυψώνες ενώ βρέχει και κανείς από τους παίχτες δεν βρίσκει το δέρμα του κρυώνουμε, αλλά όσο είμαστε μαζί ας κρυώνουμε τις μοναξιές μας φέραμε εδώ να παίξουμε, όχι τις εαυτές μας σ' αυτές θα επανέλθουμε ίσως μεθαύριο λιγότερο κρυφοί απόψε να βραχούμε στις φωνές των ευρέτρων του δάσους αυτού του ατελείωτου σαράντα πέντε του ασύμπτωτου μ’ αυτά που θυμάμαι μ’ αυτά που έχω φυλάξει και φιλήσει και φοβάμαι σ' αυτό το δάσος δεν κρυβόμαστε ακριβώς, ούτε φιλιόμαστε έχουμε θάψει όσα φιλιά πενήντα δεν μας δόθηκαν δεν μένω άλλο βγαίνω εδώ ήρθα μονάχα γιατί νόμισα, φευ, πως ήξερα— πως ήξερα τι να την κάνω την ξελευτερία μου. ______ Ένο Αγκόλλι «Παράξενα φρούτα που κρέμονται», εκδόσεις Ενύπνιο, 2023 Ο Ένο Αγκόλλι γεννήθηκε το 1994 στην Αλβανία και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Σικάγο, του Κέιμπριτζ, του Νοτρ Ντέιμ και είναι διδάκτωρ του πανεπιστημίου Ράτγκερς. Ζει στην Νέα Υόρκη, όπου συνδιευθύνει το Κέντρο Φιλοσοφίας Σωλ Κρίπκε. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, το Ποιητικό Αίτιο (Εκδόσεις Εντευκτηρίου, 2015), το οποίο απέσπασε το Βραβείο Βαρβέρη 2016, και τα Παράξενα Φρούτα που Κρέμονται (Εκδόσεις Ενύπνιο, 2023). Ποιήματά του έχουν εμφανιστεί και σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως ο Χρόνος, το Φρέαρ, το Andro, το λ_ink, το Διάστιχο, το Εντευκτήριο κ.ά. και ενίοτε αρθρογραφεί για την Καθημερινή.