Ένα ξεγυμνωμένο ανθρώπινο κορμί, μεταλλασσόμενο σε μια εφιαλτικά κινούμενη μάζα από σάρκα, κόκκαλα και άλγος. Το αριστούργημα του Franz Kafka αναπλάθεται υπό τη σκηνοθετική αιρετικότητα του Τάσου Σαγρή και επαναπροσδιορίζεται διατηρώντας τα πρωτόλεια ερεθίσματα και νοήματα, υπερτονίζοντας κάποια και απελευθερώνοντας ακόμη περισσότερα.
Η Σίσσυ Δουτσίου στο ρόλο της Γκρέγκορι καθηλώνει.
Πιθανολογώ ότι έπειτα από κάθε παράσταση θα υποφέρει για μέρες από πόνους, μιας και η ερμηνεία της διαχύνεται σε ένα εύρος όπου σώμα και ψυχή υποφέρουν προκειμένου να αποδοθεί το όραμα του εφιάλτη.
Ολόγυμνη, τη βλέπεις να βιώνει τη μεταμόρφωσή της τόσο εξωτερικά, όπου η ηθοποιός προβαίνει σε μια διαρκή επίπονη διαστρέβλωση του κορμιού της, όσο και εσωτερικά, κάτι που το ζεις σε κάθε της οδυρμό, σε κάθε ουρλιαχτό της, σε κάθε της λέξη, στα μάτια της που κάποια στιγμή βουρκώνουν.
Ήταν τρομερή η στιγμή που καθώς παρακολουθούσα την παράσταση είδα ένα παχυλό της δάκρυ να πέφτει άηχο στο σανίδι της σκηνής.Σανίδι που κάθε σπιθαμή του το κατακτά με την κινησιολογία της, την παρουσία της, την ερμηνεία της.
Θεωρώ ότι πρόκειται για μια ερμηνεία ζωής αυτό που ξεδιπλώνει στο «Από Μηχανής Θέατρο» η Σίσσυ Δουτσίου στη συγκεκριμένη παράσταση. Μια παράσταση ορισμός της εξαιρετικής διασκευής, με την πρωταγωνίστρια να προβαίνει σε συγκλονιστική ερμηνεία.
Διόλου υποδεέστεροι οι ρόλοι που συμπληρώνουν το cast -και το εννοώ. Στέβη Φόρτωμα, Μάνος Τσίζεκ, Λουκία Ανάγνου και Θωμάς Χαβιανίδης αποτελούν τους απαραίτητους κρίκους μιας αλυσίδας που οδηγεί στο εξαίσιο τελικό αποτέλεσμα.
Τα visual effects εντυπωσιακά, εναρμονίζονται πλήρως με τη ροή και συμπληρώνουν ή τονίζουν τα δρώμενα. Οι φωτισμοί λειτουργικότατοι, συμβάλουν στην ατμόσφαιρα. Οι μουσικές επιλογές, από Einsturzende Neubauten μέχρι Radiohead, εύστοχες.
Λίγα προβλήματα στον ήχο εντόπισα μόνο (στη μουσική και στα ηχητικά effects) όσον αφορά την διασπορά του στο χώρο, καθώς υπάρχουν σημεία στην αίθουσα που δεν ακούγεται στο εύρος που απαιτείται.
Πήγαμε στην παράσταση με την προτροπή της Mairy Missas, με την ίδια να επιμένει προκαταβολικά για το ωραίο που θα ζήσουμε και να δικαιώνεται. Ο Christos Maniatis είχε άποψη για παλαιότερες εμφανίσεις της Δουτσίου κι εγώ είχα υπόψη μου την πειραματική διάθεση του Σαγρή.
Και οι τρεις μας απολαύσαμε. Βιώσαμε μια εμπειρία για την οποία ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές της παράστασης (η οποία, να σημειώσουμε, είναι μεταμεσονύκτια).
Τα θερμά μας συγχαρητήρια και θα είμαστε εκεί σε κάθε νέο όραμα.
